ด้เพียงแค่คิดก่อนที่ทหารสองคนจะเดินเข้าไปหิ้วปีกคนที่นอนสลบอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้น
จึงได้ยินคำตอบของเด็กหญิง “พี่ชายข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ ว่าแต่พวกท่านมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า”
“เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว พวกเราไม่มีใครเป็นอะไรหรอกพวกมันรอดออกมาเพียงไม่กี่คนตอนนี้เราเดินไปดูทางชายหาดกันเถอะ”157
สิ้นคำพูดของเหลียนเซียวมู่ตง ทั้งหนิงอันและทหารก็พากันเดินลงไปทางชายหาดที่มีงูฝูงหนึ่งคอยคุมเชิงโจรกลุ่มใหญ่อยู่
“ท่านหัวหน้าหลิน สัตว์พวกนี้จะไม่ทำอันตรายพวกเราใช่หรือไม่ขอรับ” นายทหารวัยกลางคนเอ่ยถามออกมาสีหน้าและนํ้าเสียงชวนหวาดหวั่น
“เจ้าไม่ต้องกลัวสัตว์เหล่านี้ต่างเป็นสหายของคุณหนูหยู”จบคำพูดนี้ทหารที่ได้ยินต่างพากันมองไปยังเด็กหญิงที่เดินเคียงข้างกับผู้เป็นนายด้วยดวงตาแทบจะถนนออกจากเบ้า
“หัวหน้าหลินข้าขอเสียมารยาทถามท่านสักคำถามได้หรือไม่เกี่ยวกับคุณหนูหยูคนนั้น” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามออกมานํ้าเสียงแฝงไว้อย่างลังเล
“เจ้าจะถามอะไรอย่างนั้นหรือ” อู่หวี่เป็นผู้ย้อนถามแทนสหาย
“คือว่า ข้าอยากรู้ว่าคุณหนูหยูคนนี้เป็นเซียนมาเกิดหรือขอรับ เหตุใดนางจึงควบคุมสัตว์ร้ายและเสกฟ้าผ่าได้” จบคำของชายคนนี้หนิงอันผู้ได้ยินถึงกับเดินสะดุดพื้นทรายแทบหัวคะมำ
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เด็กหญิงเอ่ยขอบคุณคนที่จับแขนของตนเอาไว้ได้ทัน “เดินระวังหน่อยสิเจ้าเป็นเซียนเลยนะจะมาหกล้ม158
เพราะทรายเหล่านี้ไม่ได้” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวเสียงก
