ป็นอย่างที่พี่ชายมู่ตงพูดนั่นแหละพวกเราโตแล้ว เจ้าจะต้องระวังเนื้อตัวให้ดีอย่าได้น้อยใจไป” อานเจิงยกมือขึ้นลูบหัวของเด็กหญิงที่เตี้ยกว่าตนโดยมียงฮ่าวพยักหน้าพูดสนับสนุน
“ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าฟังพวกท่านว่าแต่พี่สาม พี่สี่เหตุใดถึงมาที่นี่ได้พวกท่านได้หยุดพักกันหรือเจ้าคะและหยุดกี่วัน”
“พวกเรามาที่นี่เพราะเรื่องงาน หลังจากจบงานพี่สองคนก็จะต้องเดินทางต่อ เจ้าอย่าได้ทำหน้าเช่นนี้เราสองคนกำลังทำผลงานอย่างหนักเพื่อจะให้ได้กลับมาอยู่บ้าน”เมื่อหนิงอันได้ยินสิ่งที่ยงฮ่าวพูดเจ้าตัวก็มีใบหน้าหมองลง136
เล็กน้อยและเมื่อได้ยินประโยคต่อมาใบหน้าน้อย ๆ ของนางจึงเริ่มดีขึ้น
“ข้าจะรอพี่ทั้งสองกลับมานะเจ้าคะ เช่นเดียวกับท่านลุงท่านป้ารวมถึงอาจารย์หญิงด้วย ในเมื่อตอนนี้พวกพี่กลับมาแล้วข้าจะทำของโปรดที่พวกท่านชอบดีหรือไม่”
“ดีสิ ขอบใจเจ้า” สามพี่น้องพูดคุยกันโดยลืมชายหนุ่มผู้ที่ยืนมองพวกเขาอย่างสนิท
“อย่าลืมทำให้ข้ากินด้วยล่ะ” เหลียนเซียวมู่ตงเปิดปากเตือน
“เจ้าค่ะ เจ้านายใหญ่” หนิงอันลากเสียงยาวประชด
คล้อยหลังเด็กหญิงจากไป เหลียนเซียวมู่ตงก็หันไปสนทนากับเด็กหนุ่มทั้งสอง “พวกเราไปสนทนากันเถอะ”
“ขอรับ”
คนทั้งสามรวมถึงชายวัยกลางคนอีกห้าคนต่างพูดคุยกันในเรื่องที่พวกเขาได้ข่าวมา137
“ข้าว่าอีกไม่กี่วันพวกมันน่าจะลงมือ เราควรอพยพคนในหมู่บ้านออกไปก่อนดีหรือไม่” ชายวัยกลางคนเสนอความคิดของตน
“ข้าเกรงว่าหากอพยพผู้คนออก
