งไปทางบิดาก่อน และก็ส่ายศีรษะ
‘เจ้าก็บอกก็มู่ตงสิ’ กุยเฮยคล้ายจะรู้ความต้องการของเพื่อนจึงได้สื่อสารออกมา139
หนิงอันจึงได้ย้ายสายตาของตนไปมองเหลียนเซียวมู่ตงที่บังเอิญมองมาทางตนพอดิบพอดี “ข้ามีเรื่องจะบอก” หนิงอันพูดขึ้นโดยไร้เสียง
ชายหนุ่มพยักหน้าจากนั้นเขาก็หันไปพูดกับคนอื่น ๆก่อนที่จะเดินแยกตัวออกมาเพื่อสนทนากับเด็กหญิง
“เจ้ามีอะไรอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มถามเข้าประเด็น
“มีเรือหกลำลอยอยู่ห่างจากชายหาดที่ข้าทำนาเกลือ คนในเรือแต่ละลำมีไม่ตํ่ากว่าห้าสิบคนข้าคิดว่าคืนนี้พวกมันน่าจะลงมือท่านจะทำอะไรก็รีบเข้าเถอะ”
เหลียนเซียวมู่ตงมีใบหน้าเคร่งเครียดมากขึ้นเพราะแม้เจ้าตัวจะรู้ดีว่าพวกมันคิดจะลงมือแต่ไม่คิดว่าจะเร็วถึงเพียงนี้
“เจ้ามีแผนหรือไม่” ชายหนุ่มไม่คิดดูถูกเด็กหญิงตรงหน้าเนื่องจากรู้ดีว่านางมีความสามารถมากเพียงใด
“ย่อมมีอยู่แล้วทัพหน้าของเราจะเป็นงูพิษ กับฝูงผึ้ง หากว่ามันหนีรอดมาได้ พวกมันก็จะมาเจอกับครอบครัวฉง และเจ้าลายรวมถึงหมาป่า ในเรื่องนี้ท่านควรบอกคนของตนเอาไว้ด้วย”หนิงอันยืดอกของตนพูดขึ้นอย่างมั่นใจ140
‘อันอันเจ้าลืมข้า’ กุยเฮยตัดพ้อ
‘มันใช่เวลาไหม ข้าไม่ได้ลืมเพียงแต่พี่ชายมู่ตงไม่รู้เรื่องของเจ้า เอาไว้เมื่อไหร่เจ้าเสกให้ฝ่าผ่าเรือได้ข้าค่อยบอกเขาดีไหม’
‘ข้าฟังเจ้า หรือจะให้ข้าทำให้ฝ่าผ่ามันตอนนี้เลยดี’ เต่าตัวน้อยพูดขึ้นอีกครั้งอย่างลังเล
‘ไม่ได้ หากพวกมันไหวตัวไปปล้นท
