ะนี้จบลงทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนยกเว้นบุรุษต่างวัยที่ยังคนนั่งรํ่าสุราอุ่นชมแสงจันทร์กันอยู่รวมถึงสองอาจารย์ชราด้วย
ส่วนหนิงอันเจ้าตัวจึงได้ถือโอกาสนี้เรียกเหลียนเซียวมู่ตงมาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของฝากรวมถึงเรื่องที่นางสงสัยเกี่ยวกับการกลับมาของเขาอย่างกะทันหัน
“พี่ชายข้าขอขอบพระคุณท่านมากที่นำสิ่งของมากมายมาให้ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าจะสามารถถามท่านได้หรือไม่”
“เจ้าลองพูดมาก่อนก็แล้วกันถ้าตอบได้ข้าก็จะตอบ”
“ที่ท่านกลับมาในครั้งนี้มีเหตุผลอื่นอีกหรือไม่เนื่องจากในจดหมายฉบับล่าสุดที่ท่านส่งมาไม่ได้บอกว่าจะกลับมา”
“เจ้าไม่คิดว่าข้าอยากมาทำให้เจ้าประหลาดใจบ้างหรือ”ชายหนุ่มลองหยั่งเชิงคนตัวเล็ก119
“ไม่เจ้าค่ะ เพราะตั้งแต่ท่านมา หากว่าข้าไม่เรียกท่านออกมากินข้าวเกรงว่าท่านกับบิดาคงจะสนทนากันจนลืมกิน”
“เจ้านี่ช่างสังเกตจริง ๆ เรื่องนี้ข้ายังไม่แน่ใจนัก ดังนั้นจึงต้องกลับมาหาคำตอบและในเมื่อผ่านเมืองนี้ก่อนข้าก็เลยแวะเอาของมาให้เจ้าก่อนที่จะกลับเมืองหลวง”
“ท่านบอกได้หรือไม่ว่าเรื่องอะไร” หนิงอันซักด้วยความอยากรู้
เหลียนเซียวมู่ตงนิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนที่จะเอ่ยปาก “ข้าได้ข่าวมาจากสายลับที่ส่งไปสอดแนมทางฝั่งของศัตรู ทางนั้นรายงานมาว่าได้จัดกองกำลังเพื่อเตรียมรบอีกทั้งยังมีโจรกลุ่มหนึ่งที่เชี่ยวชาญทางนํ้ามาร่วมด้วย โดยที่พวกมันได้วางแผนกันว่าจะบุกปล้นเมืองแห่งนี้สาเหตุเพราะพวกมันได้
