บชายหนุ่มผู้เป็นนายของคนพวกนี้ ทว่าในเวลานี้คงไม่เหมาะเนื่องจากนางจำต้องไปรีบทำอาหารเสียก่อน
คล้อยหลังหญิงสาวจากไปเพียงหนึ่งชั่วยามทั้งหลินเจ๋ อู่หวี่รวมถึงคนของตนที่ตามอารักขามากับเหลียนเซียวมู่ตงก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาตามลม117
หนึ่งก้านธูปต่อมาอาหารมากมายที่คนในครัวรวมถึงหนิงอันช่วยกันทำก็พร้อมกิน
“คุณหนูหยูกุ้งเปลือกแข็งชนิดนี้กินได้ด้วยหรือขอรับ ข้าเคยเห็นมันติดอวนของชาวบ้านดินแดนทางนั้นมาตั้งหลายหนกระนั้นพวกเขาก็แกะมันโยนลงนํ้าทะเลตามเดิม” หลินเจ๋ถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นกุ้งมังกรตัวใหญ่ที่หนิงอันผ่าครึ่งเป็นสองส่วน
“หะ! น่าเสียดายของดีนะเจ้าคะ มันกินได้ ไม่เชื่อพี่ชายก็ลองกินดูสิเจ้าค่ะ ยิ่งกินกับนํ้าจิ้มชนิดนี้รับรองว่าอร่อยเด็ด” หนิงอันชี้นิ้วไปยังนํ้าจิ้มซีฟู้ดที่เจ้าตัวทำ
หลินเจ๋กับอู่หวี่ผู้ลอบกลืนนํ้าลายตั้งแต่ได้กลิ่นหอมจากมันรวมถึงสีสันอันน่ากินคนทั้งคู่ก็ไม่รอช้า “อร่อยจริง ๆ ขอรับยิ่งกินกับนํ้าจิ้มถ้วยนี้แล้วยิ่งเข้ากัน”
อู่หวี่พูดขึ้นโดยมีหลินเจ๋พยักหน้าสนับสนุนเนื่องจากปากของเจ้าตัวไม่ว่างเพราะมีอาหารอยู่เต็มปาก
เหลียนเซียวมู่ตงเองก็พอใจกับอาหารมื้อนี้มากเช่นกันพลางคิดว่า (การให้เงินกับอันอันทำอาหารให้กินนี่ไม่ผิดหวังจริง118
ๆ) ไม่เพียงแต่มนุษย์เท่านั้นที่อร่อยกับอาหารมื้อนี้ เนื่องจากทั้งหมาป่าและกุยเฮยก็รู้สึกเอร็ดอร่อยไม่แพ้กัน
และหลังจากมื้ออาหารอันแสนโอช
