ปรึกษาอยู่ชั่วครู่ ‘พวกมันขออยู่กันที่นี่ถ้ามีอะไรจะรีบลงไปบอก’ กุยเฮยแปลคำพูดของฉงฉงออกมา “ถ้าอย่างนั้นระวังตัวกันด้วยนะ” หนิงอันไม่วายกล่าวกำชับก่อนที่นางจะลงจากภูเขา
และเมื่อมาถึงหน้าบ้านเด็กหญิงก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นคนมากมายกำลังย้ายของหลายอย่างจากรถม้าเข้าไปภายในลานบ้านของตน
“เกิดอะไรขึ้น” เจ้าตัวรำพึง ‘เจ้าเข้าไปถามก็รู้เรื่องแล้ว’คำพูดของเต่าตัวเล็กทำให้หนิงอันเถียงไม่ออก
และเมื่อเจ้าห้าวิ่งมาถึงหน้าเรือน หนิงอันก็มองเห็นสองชายหนุ่มที่มีใบหน้าคุ้นเคย “พี่ชายหลินเจ๋ พี่ชายอู่หวี่ พวกท่านกำลังทำอะไรกันหรือเจ้าคะ” “คุณหนูหยู” คนทั้งสองกล่าวทักเด็กหญิงด้วยรอยยิ้ม
“กำลังให้คนย้ายของในรถม้าที่นายน้อยซื้อมาจากดินแดนทางใต้เพื่อเป็นของฝากให้ท่านขอรับ” หนิงอันเบิกตามองสิ่งของมากมายอย่างตกใจ
“ทั้งหมดนี่เลยหรือเจ้าคะ”116
“ยังไม่หมดนะขอรับ ยังมีอีกสองคันรถม้า ส่วนใหญ่เป็นพืชรวมถึงผลไม้ที่ดินแดนทางนี้ไม่มี”
“เหตุใดมันถึงมากขนาดนั้นละเจ้าคะ” คำถามของเด็กหญิงทำให้ชายหนุ่มผู้ฟังทั้งสองไม่รู้จะตอบอย่างไร
อู่หวี่จึงได้เป็นผู้ตอบออกมาตามตรง “เป็นนายน้อยเสาะหามาขอรับ”
“ข้าต้องขอบคุณและขอโทษท่านทั้งสองแล้ว ที่ทำให้ลำบาก ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ วันนี้ข้าจะทำของอร่อยให้กินเพื่อเป็นการตอบแทน” หนิงอันพูดขึ้น ทำให้ชายหนุ่มรวมถึงผู้ติดตามคนอื่นยิ้มแย้มอย่างพอใจ
แม้ว่าในใจของเจ้าตัวอยากไปสนทนากั
