ายออกอย่างระวังจากนั้นเจ้าตัวก็นำชามใส่นํ้าตกสวรรค์ออกมา75
“ไป๋ไป๋ขอบใจนะกินนํ้าซิ มีเมล็ดธัญพืชด้วยหวังว่าเจ้าคงจะถูกใจ”
นกตัวใหญ่ส่งเสียงร้องแสดงความขอบคุณ เมื่อท้องอิ่มก็ถึงเวลาบอกลา คล้อยหลังไป๋ไป๋หายลับไปบนท้องนภาอันกว้างใหญ่ หนิงอันจึงได้เดินกลับเข้ามาภายในบริเวณบ้าน
สองเท้าของเจ้าตัวเดินไปยังห้องตำราของตนเองหลังจากนั่งลงบนตั่งข้างหน้าต่าง เด็กหญิงก็หยิบจดหมายที่เพิ่งได้รับมาฉีกซองก่อนเปิดอ่านเนื้อหาข้างใน
ถึงเด็กน้อย
ข้ารับรู้ถึงความโศกเศร้าภายในใจของเจ้า แต่กระนั้นข้าก็รู้ดีว่าเจ้าย่อมทำดีที่สุดแล้ว ถึงแม้ว่าผลของมันอาจจะไม่ได้สำเร็จทั้งหมดก็ตาม ทั้งนี้ทั้งนั้นข้าก็ไม่คิดว่าเป็นความผิดของเจ้าแต่อย่างใด
ดังนั้นจงอย่าได้โทษตัวเองและเก็บมาคิดมากเลย หากอยากร้องไห้ก็จงร้องเสียให้พอ จากนั้นเจ้าจงกลับมาเป็นอันอันเด็กจอมงกและเข้มแข็งตามเดิม76
สุดท้ายจงจำเอาไว้ว่า ข้าพี่ชายคนนี้พร้อมจะเป็นแผ่นฟ้าให้กับเจ้าไม่ว่าเจ้าจะทุกข์หรือสุขก็ตามมู่ตง
อันอันพับจดหมายใส่เข้าไปในซองตามเดิมพร้อมยกยิ้มขึ้นกล่าวอย่างแผ่วเบา “ขอบคุณนะพี่ชาย”
เช้าวันต่อมาวันนี้เป็นวันที่หนิงอันจะพาคนงามรวมถึงน้องชายหญิงทั้งหกคนไปเก็บฉักฉิง
เมื่อคนทั้งหมดขึ้นไปบนภูเขาและเดินไปถึงสถานที่สมุนไพรแห่งนี้ขึ้นอยู่กันอย่างไม่เป็นระเบียบ
และหลังจากหนิงอันอธิบายวิธีเก็บสมุนไพรให้กับพวกเขาฟังแล้วการเก็บสมุนไพรชนิดนี้จึงได้เริ่มต
