เจ้าทำดีที่สุดแล้ว
หนิงอันทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง กระนั้นมือของเจ้าตัวก็หาได้ช้าไม่เด็กหญิงมีสมาธิค่อนข้างสูงเป็นอย่างมากเนื่องจากนางได้ตัดขาดเสียงรอบตัวออกไปจนสิ้น
ใช้เวลามากไปกว่าหนึ่งชั่วยามในที่สุดเด็กหญิงก็เย็บปิดปากแผลที่ตนลงมือกรีดก่อนยกชายเสื้อเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามกรอบหน้า
‘เฮยเฮยแม้ว่านางจะรอดมาได้ในตอนนี้ ทว่านางอาจมีชีวิตอยู่ได้เพียงอีกไม่กี่ปี ข้าควรจะทำอย่างไรดี ซํ้าร้ายลูกของนางก็มาตายลงไปอีกตั้งหนึ่งตัวขะ …ข้า’ หนิงอันพูดคล้ายมีก้อนบางอย่างติดอยู่ในลำคอด้วยความรู้สึกเศร้า
ระหว่างเดียวกันนั้นเจ้าตัวก็ลงมือทำความสะอาดลูกหมีสีนํ้าตาลตัวเล็กสุดก่อนที่จะมาทำความสะอาดลูกหมีตัวสีดำผู้ตัวใหญ่กว่าเล็กน้อยแววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อเด็กน้อยทั้งสองที่ยังคงปิดเปลือกตาสนิท60
‘เจ้าทำดีที่สุดแล้วสหาย เรื่องของชีวิตมักเปราะบางเช่นนี้แหละ แม้ว่านางจะอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแต่นางก็ยังมีโอกาสได้เลี้ยงลูกของตน ส่วนตัวที่ตายไปนั้นก็คือชะตาของมันเช่นกัน’ คำปลอบใจของกุยเฮยทำให้หนิงอันสูดนํ้ามูกพยายามระงับนํ้าตา
เด็กหญิงดูแลแม่หมีกับลูกเป็นอย่างดีเมื่อเห็นว่าในตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเจ้าตัวจึงได้เดินออกมานอกถํ้า ฉงซานผู้เฝ้ามองอยู่ตลอดรีบวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นนายที่อุ้มลูกของมันอยู่หนึ่งตัว
“ฉงซานลูกของเจ้ามีทั้งหมดสามตัวข้าขอโทษด้วยที่ไม่อาจช่วยชีวิตเอาไว้ได้ทั้งหมดเพราะจะ…เจ้
