้นขึ้น
“เจ้าเฒ่า ข้าไม่เคยเห็นฉักฉิงที่สมบูรณ์เช่นนี้มาก่อนเลยซึ่งเป็นเรื่องแปลกเหลือเกินที่ไร้คนดูแลมันยังเติบโตได้ดี” ซุยเจิ้นเผิงพูดขึ้นกับฉู่เกอผู้ที่กำลังจับสมุนไพรอย่างหลงใหล
“นั่นสิ ข้าแก่จนปูนนี้แล้วก็เพิ่งจะเห็นนี่แหละ นะ..นั่นเจ้าแก่ เจ้าช่วยจับมันระมัดระวังหน่อยไม่ได้หรือยังไง”77
หนิงอันยกยิ้มมองชายชราทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม โดยไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานจะมีเรื่องเศร้าเกิดขึ้น
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังช่วยกันเก็บสมุนไพรเหล่านี้ หมิงหมิงก็เดินเข้ามาหาผู้เป็นพี่
“พี่สาวเราจะนำมันไปปลูกที่ไหนดีขอรับ ที่ดินหลังบ้านก็แบ่งไปปลูกผักกับดอกไม้แล้ว ที่ดินฝั่งตรงข้ามก็ปลูกแตงโม”เด็กชายทำท่าทางคิดหนักในขณะพูด
“ที่ดินฝั่งเดียวกับที่เราเลี้ยงหมูอย่างไรเล่า ฝั่งตรงข้ามยังว่างอยู่ตรงนั้นมีอยู่ราวสิบหมู่ พี่สาวของเจ้าเพิ่งขอซื้อมาจากท่านย่าป๋าย” หนิงอันพูดพลางยกมือบีบแก้มยุ้ย ๆ ของน้องชายอย่างเอ็นดู
“พี่สาวท่านช่างดีที่สุด ถ้าอย่างนั้นค่าที่ดินเท่าไหร่ ข้าจะคืนให้พี่เอง” เด็กน้อยตบอกของตนพูดขึ้นอย่างมั่นใจ
“ยังไม่ทันจะได้เงิน เจ้าก็คิดจะใช้เสียแล้วอย่างนั้นหรือ”หนิงอันกล่าวสัพยอก เด็กชายบิดมือไปมาอย่างเขินอายก่อนยิ้มแย้มตอบผู้เป็นพี่78
“ท่านอาจารย์ปู่รองกับท่านอาจารย์เผยบอกว่าจะรับซื้อฉักฉิงทั้งหมดขอรับ อีกทั้งยังจะให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดถึงสองเท่าด้วย” เด็กชายพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับดวงตา
“โอ
