้! ข้าดูจากจำนวนของมันรวมถึงแบ่งออกมาปลูกแล้วยังมีอยู่มากทีเดียว อย่างนี้เจ้าก็รํ่ารวยได้เป็นเศรษฐีตัวน้อยแล้วสินะ” คำกล่าวของคนเป็นพี่ทำให้หมิงหมิงยกยิ้มเขินจนแก้มขาวๆ ของเจ้าตัวแดงเรื่อ
“เพียงเล็กน้อยเท่านั้นขอรับ ท่านพี่อย่าแกล้งข้าเลย”
หนิงอันหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง “เอาละพี่ไม่แกล้งเจ้าแล้ว”ผู้เป็นพี่กล่าว ก่อนจะช่วยชาวบ้านที่จ้างมาเก็บสมุนไพรต่อไปการเก็บฉักฉิงใช้เวลาไปครึ่งวันเช้าทุกคนจึงได้หยุดมือ
“เอาไว้วันพรุ่งค่อยมาเก็บกันอีกรอบก็น่าจะหมดเจ้าค่ะ”หนิงอันพูดขึ้นหลังกวาดตามองไปโดยรอบ
และหลังจากลงจากภูเขา หมิงหมิงก็เดินนำหน้าคนงานเข้าไปในลานบ้านของยงเผย79
เมื่อผู้เป็นอาจารย์หนุ่มเห็นฉักฉิงมากมาย หลังจากชั่งเรียบร้อยเขาก็นำตั๋วเงินส่งให้กับเด็กชายผู้เป็นศิษย์
หมิงหมิงดูจำนวนเงินที่เขียนไว้บนตั๋วด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง“อย่าลืมนำเงินไปจ่ายคนงานด้วยล่ะ” ผู้เป็นอาจารย์กล่าวเตือน
“ขอรับ ขอบพระคุณท่านอาจารย์” เด็กชายประสานมือก้มหัวคารวะชายหนุ่มก่อนที่จะเดินไปยังเรือนของฉู่เกอเป็นลำดับถัดมา
“เจ้าได้เงินมาเยอะสิท่า ยิ้มหน้าบานมาเชียว” อาจารย์ชรากล่าวหยอกล้อพร้อมกับนำถุงเงินส่งให้ศิษย์หลานตัวน้อย
“นิดหน่อยขอรับ ข้าน้อยขอขอบพระคุณท่านอาจารย์ปู่ใหญ่ด้วยเช่นกัน ไม่ทราบว่าท่านจะนำตากแห้งเลยหรือไม่ศิษย์จะอยู่ช่วย แต่ข้าขอไปจ่ายเงินค่าแรงให้กับชาวบ้านก่อน”
“นับว่าเจ้ายังมีใจกตัญsู ถ้าอย่างนั้นข้าก็
