างด้านหนิงอันผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็ย่างกุ้ง ปู ปลาของตนไปตามเรื่องจนกระทั่งอาหารพร้อมกิน
ท่ามกลางลมทะเล และเสียงคลื่นบรรยากาศผ่อนคลายทำให้ทุกคนเจริญอาหารกันเป็นอย่างมาก
จบมื้อกลางวันที่ค่อนข้างช้าหนิงอันก็พาน้องทั้งหกคนกลับลงจากภูเขาโดยมีสหายต่างเผ่าพันธุ์เป็นผู้ลงมาส่ง40
“ขอบใจพวกเจ้ามากนะ” เด็กหญิงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มในขณะที่มือของเจ้าตัวอุ้มสุนัขน้อยซินซินไว้ในอ้อมแขน
คล้อยหลังสัตว์ทั้งหลายจากไปหนิงอันก็หันมามองใบหน้าเล็กของน้องทั้งหกคนก่อนที่เจ้าตัวจะถามออกมา “พวกเจ้าอยากทำสบู่หรือไม่” เด็กชายหญิงดวงตาเปล่งประกายวิบวับ
“อยากเจ้าค่ะ/ขอรับ” อันอันส่งยิ้มให้พวกเขาพลางคิดว่า(เด็ก ๆ พวกนี้พลังงานช่างเหลือล้นเสียจริง ๆ)
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะสอนพวกเจ้าทุกขั้นตอน” เมื่อน้อง ๆอยากเรียนมีหรือพี่จะหวงดังนั้นการเรียนทำสบู่หอมจึงได้เริ่มขึ้น
หนิงอันพาเด็กทั้งหกรวมถึงผู้ติดตามทั้งสี่มายังศาลาใหญ่ใต้ร่มไม้โดยมีมู่ตานที่ถูกทอดทิ้งเดินออกมาหาผู้เป็นด้วยใบหน้าไม่สู้ดี
“คุณหนูท่านทิ้งข้า” เด็กหญิงผู้อายุมากกว่าสองปีกล่าวตัดพ้อ41
หนิงอันส่งยิ้มอย่างลุแก่โทษออกไป “ข้าขอโทษเจ้าค่ะพอดีว่าเจ้าลายมาตามข้าอย่างกะทันหันก็เลยไม่ทันได้บอก ว่าแต่พี่มาพอดีของที่ข้าให้เตรียมเอาไว้เรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ”
มู่ตานหาได้โกรธไม่ เจ้าตัวเพียงแค่เป็นห่วงและคิดว่าตนไร้ประโยชน์ทำให้ไม่อาจติดตามเด็กหญิงได้เพียงเท่านั้น
“
