คุณหนูไม่ต้องขอโทษข้าหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่นึกว่าท่านไม่ต้องการข้าแล้วจึงได้ทิ้งข้าไว้ด้านหลัง”
หนิงอันส่งซินซินให้หมิงหมิงก่อนเดินไปจับมือของผู้ที่เป็นทั้งผู้ติดตาม เป็นทั้งสหายกล่าวปลอบโยน
“พี่อย่าได้คิดเช่นนั้น พวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งกี่ปีแล้วเพียงแต่บางครั้งข้ามีเรื่องเข้ามากะทันหันจึงไม่อาจจะบอกได้ทันพี่สาวอย่าได้คิดมากเลย”
“เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้วพวกท่านนั่งรอก่อนสักครู่นะเจ้าคะข้าจะรีบไปนำของที่เตรียมไว้ออกมาให้”
“พี่มู่ตานข้าไปช่วยขอรับ” หมิงหมิงกล่าวอาสาเนื่องจากเขาถือว่าเป็นเรื่องของตนเองหนิงอันมองน้องชายอย่างชื่นชม42
“นายน้อยหยูพวกข้าไปเองขอรับ” หมิงหมิงยังไม่ทันได้เดินออกไปเสียงของหนึ่งในผู้ติดตามของสองฝาแฝดก็ดังขึ้นเสียก่อน
และไม่รอให้หมิงหมิงได้ตอบรับหรือปฏิเสธชายหนุ่มทั้งสี่ก็เดินตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ของมู่ตานไปเสียแล้ว
ไม่เกินหนึ่งเค่อคนทั้งห้าก็เดินกลับออกมาโดยมีมู่ตานเดินนำมาโดยในมือของเจ้าตัวนั้นเป็นถาดของว่างและกานํ้าชาซึ่งเป็นชาจากดอกไม้ที่หนิงอันนำมาตากแห้งเอาไว้
ผู้ติดตามทั้งสี่วางสิ่งของที่ตนถือไว้ยังโต๊ะด้านนอกศาลา“พวกเจ้าดื่มนํ้ากินของว่างก่อนจากนั้นก็ลงไปดูว่าสิ่งที่เราจะต้องใช้นั้นมีอะไรบ้าง”
เด็กทั้งหกคนรีบทำตามผู้เป็นพี่อย่างใจร้อนและกระหายในสิ่งที่จะได้รับทำให้พวกเขาแค่ดื่มนํ้าชาดอกไม้เพียงอย่างเดียว
เมื่อเด็กทั้งหกวางจอกนํ้าชาของตนลงหนิงอันก็พาพวกเขาเดิน
