่างแรกสิ่งนี้พวกเจ้าคงรู้จักกันดีอยู่แล้วใช่หรือไม่” หนิงอันชี้นิ้วไปยังไขผึ้ง
“ไขผึ้งเจ้าค่ะ” นํ้าเสียงฉะฉานของอิงอิงตอบขึ้นอย่างมั่นใจ
“อิงอิงเก่งมาก” คำชมของหนิงอันทำให้เด็กหญิงฉีกยิ้มกว้างบิดมือยิ้มออกมาอย่างเขินอายแก้มกลมของนางแดงเรื่อ
หนิงอันมองใบหน้าเล็ก ๆ นั้นอย่างเอ็นดูก่อนที่เจ้าตัวจะแนะนำสิ่งต่อมา “นํ้าในอ่างที่พวกเจ้าเห็นนี้เรียกว่านํ้าด่าง พวกเจ้าสงสัยกันไหมว่ามันคือนํ้าอะไร”45
“สงสัยเจ้าค่ะ/ขอรับ” ความกระตือรือร้นของเด็กทั้งห้าทำให้หนิงอันยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ
จากนั้นนางจึงได้อธิบายอย่างช้าชัดแบบเข้าใจง่ายให้พวกเขาฟังรวมถึงยังพูดถึงการทำนํ้าด่างจากขี้เถ้าออกมาด้วย
จบเรื่องนํ้าด่างก็มาถึงแม่พิมพ์สบู่ที่นางได้ให้เฒ่าจางทำให้ “เอาละในเมื่อรู้จักวัตถุดิบกับอุปกรณ์แล้วพวกเราก็มาเริ่มทำสบู่กันเถอะ ว่าแต่พวกเจ้าพร้อมหรือยัง” หนิงอันถามลูกศิษย์ตัวน้อยเชิงหยอกล้อ
“พร้อมเจ้าค่ะ/ขอรับ”
หนิงอันไม่ได้ให้พวกเขาลงมือเองทั้งหมดเพียงให้ช่วยหยิบจับเล็กน้อยเนื่องจากมันต้องอยู่หน้าเตาไฟ
นางกลัวอันตรายจะเกิดกับพวกเขาที่มีอายุยังน้อยแต่เพียงแค่นี้คนตัวเล็กทั้งห้าก็รู้สึกพอใจกันแล้ว
“เอาละไขมันผึ้งเริ่มละลายแล้วรีบใส่ดอกไม้ลงไปเร็วเข้าอย่าลืมใช้ไม้พายคนให้เข้ากันนะ ใช่อย่างนั้นแหละหมิงหมิงทำดีมาก” คำชมของพี่สาวทำให้เด็กชายยิ้มหน้าบาน46
“การทำสบู่นั้นไม่ง่ายนะเราจะต้องใช้ไฟอ่อนค่อย ๆ เคี่ยวไปอ
