งทำอาหารอยู่ในเรือนครัวส่งเสียงตอบกลับมาด้วยความสงสัย
“พี่อยู่นี่” หมิงหมิงรีบพุ่งตัวดุจลูกธนูถูกปล่อยออกจากคันศรมาทางต้นเสียงทันที
“เกิดอะไรขึ้นเหตุใดเจ้าถึงเรียกหาพี่เสียงดังถึงเพียงนั้น”หนิงอันรีบถามน้องชายเมื่อเห็นหน้าของเขา23
“ข้าอยากให้พี่สอนข้าทำสบู่หอมขอรับ” คนตัวเล็กบิดมือกันไปมาพูดขึ้นอย่างเก้อเขิน “ได้สิ ว่าแต่เหตุใดเจ้าถึงอยากทำล่ะ” ผู้เป็นพี่ยกยิ้มตอบพลางถามขึ้นด้วยความอยากรู้
“ข้าอยากมีเงินขอรับ” หมิงหมิงสบตากับพี่สาวพูดขึ้นสีหน้าแสดงความจริงจัง “คุณชายน้อยอยากมีเงินไปทำอะไรหรือเจ้าคะ” นางป๋ายถามขึ้นอย่างเอ็นดู
“ข้าอยากหาเงินมาให้ท่านย่า ท่านแม่ กับพี่สาวนับจนเมื่อยมือบ้าง” ใบหน้าของผู้พูดเริ่มแดง
“คุณชายน้อยช่างกตัญsูเสียจริง ๆ นะเจ้าคะ” นางป๋ายกล่าวชม
“ได้สิพี่จะสอนเจ้าเอง แต่ว่าเรื่องทำการค้าหาใช่เรื่องง่ายเจ้าไม่เพียงแต่ต้องมีสินค้าเท่านั้นนะ อย่าลืมว่าต้องหาที่ขายด้วยไหนจะต้องใช้เงินทุนรวมถึงแรงกายแรงใจเจ้าจะต้องอดทน และไม่อาจล้มเลิกกลางคันได้ ยังจะอยากทำอยู่ไหม”
หมิงหมิงฟังพี่สาวอย่างตั้งใจ “ทำขอรับ” คนตัวเล็กกว่าตอบรับเสียงดัง เมื่อหนิงอันเห็นความมุ่งมั่นของเขาเจ้าตัวจึงไม่พูดอะไรอีก24
‘อันอันน้องชายของเจ้าช่างเหมือนกับเจ้าไม่มีผิด’
‘น่ารักเหมือนข้านะหรือ’ หนิงอันย้อนถามใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เต่าตัวน้อยกลอกตามองบนก่อนจะตอบออกมา ‘งกเหมือนกันไม่มีผิดต่างหาก’
25
