ในวันที่ไม่มีเสียงของกุยเฮย
‘เฮยเฮยขอบคุณมากนะ เจ้าอยากกินอะไรข้าจะทำให้ทุกอย่างละ…’ ยังไม่ทันที่หนิงอันจะพูดจบร่างกายของเต่าตัวน้อยก็ค่อย ๆ ล่วงลงมาจากบนหัวของเจ้าตัว
หนิงอันรับร่างของคู่พันธะไว้ด้วยความรู้สึกวูบโหวงระคนตกใจและได้นึกย้อนถึงคำพูดสุดท้ายของสหาย ‘เจ้าห้ามผิดคำพูดนะ’ เด็กหญิงกอดกระดองเต่าแนบออกนํ้าตาไหลอาบแก้ม
เช้าวันต่อมาหนิงอันลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชินเนื่องจากหากเป็นยามปกตินางมักจะต้องได้ยินเสียงของกุยเฮย
‘เฮยเฮยข้าจะให้เจ้าพักผ่อนไปก่อนนะ ในระหว่างนี้ข้าก็จะหัดทำอาหารไปด้วยเมื่อเจ้าตื่นขึ้นมา ข้ารับรองว่าเจ้าจะกินอาหารไม่ซํ้าเลย’ เจ้าตัวยังคงสื่อสารกับสหายพร้อมกับยกมือปาดนํ้าตา
หนิงอันทำตามที่พูดจริงเพราะนางไม่เพียงแต่หัดทำอาหารเท่านั้นนางยังคงจดรายการอาหารหลายอย่างที่เจ้าตัว578
นึกออกเอาไว้ด้วยเพื่อหวังว่าสักวันในอนาคตหากมีวัตถุดิบหรือเครื่องปรุงนางจะได้ทำออกมาและหลังจากทำอาหารเสร็จนางก็หาได้อยู่เฉยเพราะไม่อยากให้ตัวเองคิดถึงเต่าตัวน้อยมากเกินไปดังนั้นนางจึงได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจสอนน้องชายในเรื่องที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์กับเขารวมถึงเจ้าตัวยังอาศัยเวลาที่อยู่คนเดียวเขียนนิยายเล่าเรื่องเทพเซียน โดยอ้างอิงจากเรื่องของตนกับเต่าน้อยแสนวิเศษด้วยดังนั้นตลอดฤดูหนาวหนิงอันจึงใช้ชีวิตให้วุ่นวายอย่างนี้เพื่อให้บรรเทาความคิดถึงต่อสหายผู้ที่อยู่เดียวกันมาหลายปี
‘เฮยเ
