ฮยฤดูใบไม้ผลิแล้วนะเจ้าตื่นหรือยัง วันนี้ข้าตั้งใจจะปลูกแตงโมให้มากขึ้นเจ้าชอบกินไม่ใช่หรือ เจ้าจะต้องรีบตื่นนะไม่อย่างนั้นหากข้าขายหมดเจ้าจะมาบ่นไม่ได้’
ผู้พูดไม่รู้หรอกว่าคำพูดที่ตนสื่อสารออกไปนั้นสหายได้ยินหรือไม่ กระนั้นนางก็ยังคงพูดประหนึ่งว่าเต่าตัวน้อยยังคงอยู่579
กับตนในขณะที่เจ้าตัวกำลังแต่งกายเสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้น “พี่สาว”
“หมิงหมิงเจ้ารอพี่อีกสักครู่นะ”
“ขอรับ” ผู้เป็นน้องตอบรับพลางยืนรออย่างเชื่อฟังกระทั่งพี่สาวเปิดประตูห้องออกมา
“พี่สาวข้าพร้อมแล้วพวกเราไปเตรียมดินเพื่อปลูกแตงโมกันเถอะ” คนตัวเล็กพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแม้แววตาจะเศร้าหมองเนื่องจากหนิงอันไม่ได้ปิดบังเรื่องกุยเฮยกับเขา
“ได้” สองพี่น้องเดินจูงมือกันไปกินข้าวจากนั้นจึงเดินไปยังที่ดินฝั่งตรงข้ามกับบ้านของตน
คนทั้งสองต่างช่วยกันทำงานร่วมกับคนงานอย่างไม่ถือตัวส่วนแม่กับย่าก็ไปทำงานที่ชมรมสตรีเนื่องจากในตอนนี้ไขผึ้งไม่เพียงแต่ส่งให้ยงเผยเท่านั้นร้านยาถังจินก็ต้องการเหมือนกัน580
ส่วนครอบครัวฉงกับเจ้าลาย นอกจากจะคอยดูแลคนในหมู่บ้านแล้วก็ยังมีหน้าที่เป็นผู้ขนส่งรังผึ้งจากในป่าลงมาด้วยทำให้ช่วยประหยัดแรงงานของคนไปได้มากทีเดียว
เช่นเดียวกับหมาป่าทั้งแปดตัวที่ได้รับมอบหมายให้ไปคอยดูแลนาเกลือยกเว้น สาม สี่ ห้าที่มีความผูกพันกับหมิงหมิงดังนั้นพวกมันจึงได้อาศัยอยู่ในบ้านหยูและไม่ได้ติดตามพ่อแม่กับอา ๆ ไปด้วย
ในขณะที
