ความอิจฉาอันน่ากลัว
“ท่านอาจารย์เจ้าลายเป็นอย่างไรบ้าง” หนิงอันถามเสียงสะอื้นผิดกับท่าทางห้าวหาญเมื่อสักครู่ราวคนละคน
“ไม่เป็นอะไรแล้วโชคดีที่เจ้าป้อนยาแก้พิษให้มันทันเวลาหัวลูกศรข้าก็ผ่าตัดออกมาแล้ว อีกอย่างร่างกายของเจ้าลายแข็งแรงถึงเพียงนี้ไม่เกินสองวันก็ฟื้นตัว” ฉู่เกอยืนยันเสียงอ่อนพลางเอามือลูบตัวของเสือตัวใหญ่อย่างซาบซึ้ง
หากว่ามันไม่เสียสละร่างกาย ผู้ที่นอนเจ็บจะต้องเป็นศิษย์รักตัวน้อยของตน ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะดูแลเจ้าลายอย่างดีเช่นเดียวกับชาวบ้านที่เห็นความกล้าหาญของมัน
ส่วนโจรทั้งสามสิบคนในตอนนี้ได้ถูกยงเผยควบคุมไว้อย่างแน่นหนาอีกทั้งยังจัดการนำยาพิษในปากของพวกมันออกมาด้วยเพื่อไม่ให้พวกมันชิงฆ่าตัวตาย
ในขณะที่คนทั้งหลายกำลังเป็นห่วงเจ้าลายหมิงหมิงได้วิ่งเข้ามาหาพี่สาวของตนด้วยใบหน้าเปรอะไปด้วยนํ้าตา “พี่สาว”543
เด็กชายกอดผู้เป็นพี่แน่น “โอ๊ย!” เมื่อได้ยินเสียงร้องของผู้เป็นพี่คนตัวเล็กก็เริ่มลนลาน
“พี่สาวของเจ้าบาดเจ็บ รีบล้างแผลและใส่ยาขวดนี้ให้นางซะ” กุยเฮยพูดให้เด็กชายได้ยิน
หมิงหมิงไม่รอช้าเขารีบทำความสะอาดบาดแผลที่ต้นแขนของผู้เป็นพี่ด้วยความระมัดระวังและเบามือเนื่องจากกลัวว่าพี่สาวจะเจ็บหากตนลงแรงมากเกินไป
ฉู่เกอกับทุกคนเมื่อเห็นการกระทำของน้องชายที่มีต่อพี่สาวในคราแรกแม้จะตกใจเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กบาดเจ็บเนื่องจากเจ้าตัวใส่เสื้อสีเข้มทำให้ยากที่จะสังเกตแต่หลังจากได้
