เห็นภาพนี้พวกเขาก็พากันยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
ส่วนทางด้านสัตว์ทั้งสิบสองตัวหลังจากได้ยินว่าสหายของตนปลอดภัยแล้วพวกมันก็พากันทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างโล่งอกโดยลืมเรื่องบาดแผลของตนไปเสียสนิท
ผิดกับหนิงอันที่ไม่มีทางลืมสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกับตน“อาจารย์ปู่ใหญ่ อาจารย์ปู่รองท่านช่วยทำแผลให้พวกนั้นด้วย544
นะเจ้าคะ” เด็กหญิงพยักพเยิดไปทางหมาป่ากับหมีดำตัวใหญ่สองผัวเมีย
และเมื่อพวกเขาหันไปมองสัตว์ทั้งสิบสองตัวก็ต่างตกใจกับสภาพของพวกมันที่มีคราบเลือดทั้งเริ่มแห้งและยังเป็นสีสด
โดยเฉพาะฉงฉงซึ่งแม้ขนของมันแทบจะกลืนไปกับความมืดก็ยังคงเห็นเลือดไหลบริเวณช่วงท้องของมันอย่างชัดเจน
“ฉงฉงเจ้าบาดเจ็บขนาดนี้ทำไมไม่พูด” ฉู่เกอส่งเสียงเอ็ดพร้อมกับลงมือตรวจดูบาดแผลให้พ่อหมีตัวใหญ่ “คงต้องเย็บ”ชายชรารำพึง
ทว่าฉงฉงเริ่มลนลานเมื่อได้เย็นคำพูดนี้เจ้าตัวส่งเสียงงืดงาดยกไม้ยกมือปฏิเสธ ครั้นแล้ว ผั๊วะ! อุ้งมือของเมียรักก็ตบลงบนหน้า
หมีตัวโตส่งสายตาตัดพ้อออกไป ฉู่เกอจึงได้อาศัยจังหวะนี้เย็บแผลบริเวณท้องของมันแม้ว่าจะทุลักทุเลไปสักหน่อยก็ตาม
“เสร็จแล้ว” จบคำพูดของเขา ฉงฉงก็ก้มมองที่ท้องของตนด้วยความงุนงงจนทำให้ฉงต้าอดรู้สึกเอ็นดูสามีไม่ได้เจ้าตัวจึง545
ได้โอบกอดผู้เป็นสามีไว้ในอ้อมแขนอย่างรักใคร่ซึ่งตัวของมันมีบาดแผลเพียงเล็กน้อย
กว่าจะจัดการทำแผลให้สัตว์ทั้งหมดเสร็จสิ้นก็ใช้เวลาไปมากกว่าหนึ่งชั่วยามทางบ้านหยูหยวนฟาน
