ารู้สึกเช่นนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อครั้งอดีตในระหว่างที่ตนไปเมืองหลวงและได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาแห่งหนึ่งในตอนนั้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งในวัยเดียวกันพยายามเข้าหาตนด้วยความเป็นมิตรแม้ว่าคนผู้นั้นเป็นถึงลูกของขุนนางใหญ่เด็กหนุ่มก็ไม่ถือตัวทั้งสองเป็นมิตรที่ดีต่อกันจนกระทั่งถึงวันประกาศผลสอบครั้งสุดท้ายปรากฏว่าเขาได้ที่หนึ่งแต่สหายผู้นั้นเป็นที่สองมิตรภาพอันแนบแน่นก็เริ่มแปรเปลี่ยน ไม่ใช่ตัวเขาที่เปลี่ยนไปแต่เป็นคนผู้นั้นต่างหากที่มักหาข้ออ้างหลบเลี่ยง(ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะเจ็บแค้นและมีความอิจฉาข้าถึงเพียงนี้) เขาคิดอย่างเศร้าใจความเงียบของหยูเจียงทำให้ผู้คนรอบตัวเริ่มเป็นห่วงและก่อนที่จะมีคนถามอะไรออกไปกลุ่มของจือฉีก็พาคนมากมายมาถึงพอดีจากการที่ยงเผยส่งคนไปแจ้งข่าว553
เช้าวันต่อมาเรื่องที่มีคนบุกเข้ามาในหมู่บ้านก็ถูกพูดกันปากต่อปากและพวกเขายังพากันมาเยี่ยมหนิงอันรวมถึงสัตว์ทั้งสิบสามตัวด้วยความเป็นห่วงเหตุการณ์ร้ายนี้ผ่านไปจนถึงหนึ่งเดือนหยูเจียงจึงได้ทราบข่าวว่าผู้อยู่เบื้องหลังการปล้นเสบียงนั้นก็คือคนผู้นั้นด้วยและที่เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อเป็นแผนลวงเพื่อเบี่ยงความสนใจแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแผนของเขากลับผิดพลาดเนื่องจากคงไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหญิงที่พวกมันมองว่าไร้พิษสงจะสามารถควบคุมสัตว์ได้เมื่อจุดประสงค์ผิดพลาดอีกทั้งยังเป็นเรื่องใหญ่ดังนั้นโทษที่ได้รับย่อมไม่เบาคนผู้เป็นต้นเรื่องถูกลงโทษด้วยการประ
