ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมนํ้าหน้าดี
กลางดึกภายในคํ่าคืนหนึ่งอากาศค่อนข้างเย็นผิดจากปกติหนิงอันจึงได้กระชับผ้าห่มแนบลำตัวแน่นขึ้นโดยไม่รู้สึกตัว
จนกระทั่งเช้าวันต่อมายังไม่ทันที่เด็กหญิงจะลืมตาตื่น มู่ตานก็ส่งเสียงมาก่อนตัวอย่างตื่นเต้น “คุณหนูเจ้าคะ ท่านตื่นหรือยังมีหิมะตกเจ้าค่ะ” หนิงอันจากที่กำลังงัวเงียลืมตาตื่นทันที
‘เฮยเฮยเราออกไปดูหิมะกันเถอะ’ กุยเฮยกลอกตาไปมา‘ทำอย่างกับเจ้าไม่เคยเห็น’
‘มันต่างกันกับตอนนั้นหรือเจ้าจะไม่ไป’ หนิงอันห่อตัวเองกลมเป็นลูกบอลเนื่องจากความเย็นที่ได้รับ
‘เจ้าไปไหนข้าย่อมไปด้วยอยู่แล้ว’ แม้เต่าตัวน้อยจะไม่ค่อยเข้าใจว่าหิมะในเมืองหลวงกับที่นี่ต่างกันอย่างไรตามที่คู่หูพูดก็ตาม519
หนิงอันเปิดประตูเรือนของตนออกลมหนาวจากภายนอกก็เข้ากระทบใบหน้าของเจ้าตัว “หนาวมาก” คนตัวเล็กนำมือถูกันไปมาไอสีขาวก็ออกมาจากปาก
‘ให้ข้าแผ่พลังให้เจ้าไหม’ เต่าตัวน้อยถามขึ้นอย่างหวังดี‘ไม่เป็นไรหน้าหนาวก็ต้องสัมผัสอากาศหนาวสิ’ หนิงอันปฏิเสธจากนั้นเจ้าตัวก็รีบสาวเท้าไปยังห้องอาหาร
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านย่า หมิงหมิงข้าขออภัยที่ทำให้ทุกคนต้องรอนะเจ้าคะ” หนิงอันกล่าวทักทายคนในบ้านพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ของตน
“รีบกินข้าวเถอะ” ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
หลังจากมื้ออาหารเช้าสิ้นสุดลง สองพี่น้องกำลังจะลุกไปพร้อมกันทว่า.. “อันอันไปห้องตำรากับพ่อด้วย” เจ้าของชื่อชะงักเท้ามองบิดาอย่างสงสัย “เจ้าค
