่ะ”
ภายในห้องตำราของหยูเจียง “เจ้านั่งลงก่อนเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อนในตอนที่เจ้าให้พ่อเริ่มสะสมเสบียง….” เมื่อบุตรสาวนั่งลงเรียบร้อยผู้เป็นพ่อจึงได้เล่าเรื่องที่ยงเผยรู้มาทั้งหมด520
หนิงอันมีสีหน้าโกรธขึ้งพลางกล่าวขึ้นอย่างโมโห “ท่านพ่อข้าจะเรียกเจ้าหกถึงสิบมาเป็นกำลังเสริมรับรองว่าโจรชั่วพวกนั้นไม่รอดแน่”
“ที่พ่อบอกเจ้าก็เพราะไม่อยากให้เจ้าเข้าไปในเมืองในช่วงนี้ แต่ถ้าหากได้เจ้าหกถึงสิบมาช่วยอีกแรงก็น่าจะดีเหมือนกัน เอาล่ะหากพ่อรู้วันที่พวกมันลงมือจะบอกเจ้าอีกที”
“เจ้าค่ะ”
หลังจากจบการสนทนา เมื่อหนิงอันเปิดประตูห้องตำราออกก็เห็นหมิงหมิงนั่งยองมองหิมะที่กำลังตกสีหน้าแสดงความเหงาหงอยเช่นเดียวกับเจ้าสาม สี่ ห้าไม่มีผิด
“เหตุใดเจ้าถึงทำหน้าเช่นนั้น” หนิงอันถามน้องด้วยความอยากรู้ “ข้าเบื่อขอรับ หิมะตกเช่นนี้ข้าจะไปเล่นที่ไหนได้” คนตัวเล็กครํ่าครวญ
“ใครว่าจะเล่นไม่ได้ เจ้าไปใส่หมวกและสวมถึงมือซะพี่สาวจะพาเจ้าไปปั้นตุ๊กตาหิมะ” คำพูดของพี่สาวทำให้คนฟังดวงตาเป็นประกายแม้จะไม่รู้ว่าผู้เป็นพี่หมายถึงอะไร521
หนึ่งจิบชาต่อมาสองพี่น้องบ้านหยูก็ได้ไปยืนอยู่ท่ามกลางกองหิมะสีขาวโพลน “คุณหนูท่านไม่รอข้า” มู่ตานพูดขึ้นอย่างน้อยใจ
“พี่ก็มาแล้วไม่ใช่หรือ เรามาช่วยกันปั้นตุ๊กตาหิมะเถอะทำแบบนี้นะเจ้าคะ” หนิงอันพูดกลั้วเสียงหัวเราะส่งให้พี่สาวก่อนที่จะทำการปั้นหิมะเป็นก้อนกลมใหญ่
