รง รวมถึงจะเขียนจดหมายไปเตือนเสี่ยวซานยังเมืองหลวงด้วย” ซุยเจิ้นเผิงพูดขึ้น
เนื่องจากเจิ้นซานเดินทางไปสอบในเมืองหลวงซึ่งเป็นการสอบครั้งสุดท้ายต่อหน้าพระที่นั่ง
‘เด็กน้อยเจ้าควรเขียนจดหมายไปเตือนเด็กคนนั้นด้วย’กุยเฮยไม่วายกล่าวเตือนถึงผู้ที่จากไปถึงสองปีเต็มมีเพียงจดหมายถ้อยคำสั้น ๆ มาจากไป๋ไป๋เพียงเท่านั้น
‘อืมขอบใจเจ้า ข้าเองก็ควรเตือนคนผู้นั้นด้วย’ จบคำหนิงอันจึงได้ลืมเรื่องดินประสิวไปสนิทเช่นเดียวกับทุกคนเนื่องจากภัยพิบัติไม่ใช่เรื่องล้อเล่น486
ทางด้านของหมิงหมิงเจ้าตัวไม่ได้หนีเที่ยวที่ไหนเนื่องจากเขาได้มาหาเด็กวัยเดียวกันตามสถานที่นัดกันเป็นประจำจากนั้นเจ้าตัวก็เปิดประเด็นขึ้นเมื่อสมาชิกมากันครบ
“พวกเจ้ารีบไปบอกคนที่บ้านรวมถึงแยกกันไปทั้งเหนือใต้ ออก ตกกระจายข่าวให้ทั่วว่าวันนี้ยามโหย่วให้ทุกคนไปประชุมกันที่ชมรมสตรี”
จบคำของผู้เป็นลูกพี่พวกเขาต่างก็แยกย้ายกันไป “สามสี่ ห้า พวกเราขึ้นเขาไปบอกทุกตัวกันไม่เฉพาะคนเท่านั้นที่ต้องเตรียมพร้อม สำหรับสัตว์ก็ควรเตรียมตัวด้วย”
ปลายยามโหย่วตามเวลานัด ชาวบ้านมากมายต่างมารวมตัวทุกคน พวกเขาพากันพูดคุยถึงเรื่องที่โดนเรียกมาประชุมในวันนี้ ครอบครัวของหนิงอันเองก็อยู่ที่นี่ยกเว้นเพียงหยูเจียงที่ยังไม่กลับมา “ทุกท่านโปรดอยู่ในความเงียบ”
จบคำของอ่านไท่ทุกคนต่างพากันปิดปากของตนลงด้วยความสมัครใจอย่างพร้อมเพรียง487
“เอาล่ะฟังอันอันพูดให้ดีเรื่องนี้เป
