็นเรื่องใหญ่ทีเดียว” คำกล่าวของอ่านไท่ได้ทำให้ชาวบ้านกำลังจะส่งเสียงอีกครั้งก็พอดีกับหนิงอันเอ่ยปากออกมาเสียก่อน
“คารวะทุกท่านเรื่องที่ข้าจะพูดต่อไปนี้แม้ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่กระนั้นหากพวกท่านทำตามคำแนะนำของข้ารับรองว่าพวกเราจะต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอนเรื่องที่ว่าก็คือในฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง……เอาล่ะมีใครจะถามอะไรหรือไม่”หลังจากหนิงอันพูดถึงเรื่องภัยพิบัติรวมถึงวิธีการเตรียมความพร้อมออกไปทั้งหมดเด็กหญิงจึงถามกับผู้ที่ฟังอยู่ทุกคนนิ่งเงียบจนหนิงอันรู้สึกหวั่นใจเนื่องจากกลัวว่าพวกเขาจะไม่เชื่อและไม่ทำตามแต่แล้ว…“เสี่ยวอันขอบใจเจ้ามากที่นำเรื่องนี้มาบอกพวกเรานับตั้งแต่วันพรุ่งเราทุกคนจะทำตามคำแนะนำของเจ้า” คำพูดนี้นำโดยชายชราผู้หนึ่ง488
“พวกท่านเชื่อข้าหรือเจ้าคะ” คำถามของเด็กหญิงทำให้ผู้ใหญ่ทุกคนพากันอมยิ้มมองนางอย่างเอ็นดู“เจ้าต้องถามว่ามีครั้งไหนบ้างที่พวกเราไม่เชื่อเจ้าดีหรือไม่” จบคำของผู้เฒ่าจง ก็เกิดเสียงหัวเราะดังขึ้นจากผู้คนมากมายหลังอาหารเย็นภายในวันเดียวกันเมื่อหยูเจียงทราบเรื่องจากบุตรสาวเขาจึงคิดว่าควรจะต้องเตรียมเรื่องเสบียงก่อนรวมถึงยังต้องออกกฎว่าด้วยเรื่องของการควบคุมราคาสิ่งของจำเป็นรวมถึงธัญพืชในเมืองด้วยไม่อย่างนั้นชาวบ้านคงจะลำบากมากหากต้องซื้อสินค้าในราคาแพงคล้ายหนิงอันจะรู้ดีว่าบิดาของตนจะทำสิ่งใดดังนั้นเจ้าตัวจึงยื่นตั๋วเงินจำนวนห้าพันตำลึงออกมา“ท่านพ่อท่านนำเง
