ินจำนวนนี้ไปซื้อสิ่งของจำเป็นให้มากที่สุดและไปเก็บไว้ที่ร้านเปล่าของเราจากนั้นให้เจ้าหนึ่งกับเจ้าสองไปเฝ้า ข้ารับรองว่าจะไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าเข้าใกล้เป็นแน่”489
หยูเจียงรับเงินจากบุตรสาวมาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “ลูกรักนี่มันมากเกินไป” ผู้เป็นพ่อกำลังจะส่งคืน“ท่านพ่อเงินจำนวนนี้ได้มาจากการทำการค้าของข้าก็จริงแต่ส่วนหนึ่งก็มาจากการปล่อยร้านค้าให้เช่าของท่านด้วยดังนั้นท่านนำมันไปใช้ประโยชน์เพื่อผู้อื่นเถอะ แต่ก่อนจะเอาเงินนี้มาใช้ก็อย่าลืมว่าต้องนำเงินในคลังมาใช้ก่อนไม่เช่นนั้นผู้คนจะคิดว่าท่านได้เงินมาจากไหนเยอะแยะ” คำพูดของบุตรสาวไม่ใช่หยูเจียงจะไม่เข้าใจ
“ลูกรักเกรงว่าเงินในคลังคงจะซื้อข้าวได้แค่สองเกวียนกระมั้ง เจ้าอย่าลืมว่าตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่พ่อกับลุงหานของเจ้าทั้งหาเงินเข้าคลังทั้งพัฒนาเมืองปีนี้ก็เพิ่งจะมีเงินในคลังให้เห็นนี่แหละ” คำพูดของหยูเจียงไม่แตกต่างจากผู้เป็นใหญ่ในตอนนี้เนื่องจากเงินในท้องพระคลังหลวงก็มีแต่ความว่างเปล่าเช่นกัน490
“นี่เราเป็นฮ่องเต้ที่จนมากที่สุดในใต้หล้าอย่างนั้นหรือ”เทียนชุนเยว่หลงลิ่วรำพึง
ทำให้ฮองเฮาคู่พระทัยอดแย้มยิ้มออกมาไม่ได้ “ฝ่าบาทแม้พระองค์จะไม่มีเงินแต่หม่อมฉันมีนะเพคะ หม่อมฉันยินดีบริจาคเงินให้พระองค์ไปซื้อเสบียงเตรียมเอาไว้ตามคำแนะนำของอันอัน” สิ้นสุดคำพูดของหญิงงาม
เทียนชุนเย่วหลงก็กระชับเอวบางของผู้พูดก่อนที่จะเชยปลายคางของนางขึ้นพร้อมกั
