ข้ากลับมาแล้ว
เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นท่ามกลางความมืดทำให้ฉงฉงกับเจ้าลายผู้ที่ได้กลิ่นทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยตื่นตัว
“เจ้าลาย แกว่าจะเป็นนายน้อยไหม” คำพูดของหมีดำตัวใหญ่ทำให้เสือโคร่งผู้มีจมูกไวสูดกลิ่นอันคุ้นเคยนั้นเข้าจมูก “ไปกัน” จบคำสี่เท้าของผู้พูดก็ทะยานไปทางเสียงม้าที่ได้ยิน
ทางม้าทั้งหกตัวเมื่อมันรับรู้ได้ถึงสิ่งที่มีอำนาจเหนือกว่าพวกมันก็ยกขาหน้าขึ้นสูงหากผู้ที่อยู่บนหลังของมันไม่มีวรยุทธและความคุ้นเคยแล้วละก็ เกรงว่าอาจจะตกลงสู่พื้นได้รับบาดเจ็บเป็นแน่
เสียงร้องของม้าทำให้ผู้ที่นอนหลับใหลภายในตัวเรือนพากันลืมตาตื่นด้วยความตกใจ ‘เด็กน้อยเจ้าลายกับเจ้าดำกำลังมา’
ยังไม่ทันที่หนิงอันจะถามอะไรคนตัวเล็กก็ตาเบิกกว้างมือเห็นเงาตะคุ่มร่างใหญ่พุ่งมาทางตน433
“อารักขานายน้อย!” หลินเจ๋ตะโกนขึ้นอย่างตกใจชักกระบี่ออกจากฝักกระชับด้ามอาวุธในมือแน่นเช่นเดียวกับผู้ติดตามอีกสามคน
แต่แล้ว….
สิ่งที่คนทั้งสามไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นก็เกิดขึ้นเมื่อหนิงอันวิ่งเข้าไปหาสัตว์ร้ายทั้งสองตัวพร้อมกับอ้าแขนเล็ก ๆ ของนางออก “ฉงฉง เจ้าลาย”
หมีดำกับเสือโคร่งรีบชะลอฝีเท้าของตนและหยุดลงต่อหน้าผู้เป็นนายทันที มันทั้งสองตัวรีบเอาหน้าไปถูไถตามลำตัวและใบหน้าของคนตัวเล็กพร้อมกับส่งเสียงงืดงาด โฮกฮาก
หยูหนิงอันหัวเราะพร้อมกับหยดนํ้าที่หางตา “ฮ่า ๆ ข้าจักจี้ ข้าเองก็คิดถึงพวกเจ้าเหมือนกันนั่นแหละแม้แต่เฮยเฮยเองก็ด้วยข้า
