มีเรื่องมากมายเล่าให้พวกเจ้าฟังด้วยนะ”
ดวงตาของผู้ติดตามมองภาพเบื้องหน้าแทบถลนออกจากเบ้า “นะ..นายน้อย” หลินเจ๋กลืนนํ้าลายลงคอเอ่ยเรียกผู้เป็นนายที่มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม434
“เจ้าอย่าเพิ่งตกใจยังมีอีกหลายเรื่อง เอาไว้อยู่ไปเรื่อย ๆก็จะรู้เองเราจะอยู่ที่นี่กันสามเดือนจากนั้นค่อยกลับเมืองหลวง”เหลียนเซียวมู่ตงทิ้งคำพูดเป็นปริศนา
จากนั้นเจ้าตัวก็เดินอย่างเชื่องช้าเข้าไปใกล้เสือกับหมีทั้งสองตัว “ไม่เจอกันนานเลยนะ” คำทักทายของเด็กชายทำให้สัตว์สองตัวแสยะยิ้มแยกเขี้ยวขาววาววับส่งให้เขา
ในขณะที่หนิงอันกำลังถามไถ่สหายต่างเผ่าของตนอยู่นั้นและคิดจะแนะนำม้าของตนให้รู้จักกับเจ้าสองตัวนี้แสงไฟจากคบเพลิงก็สว่างรอบ ๆ บริเวณที่พวกนางยืนอยู่
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังถามพวกเขาอย่างดุดัน “พวกเจ้าเป็นใครมาดีมาร้าย” หนิงอันจะอ้าปากตอบฉงฉงก็ส่งเสียงร้องออกมาหนึ่งครั้ง ซึ่งสัญญาณนี้เป็นการบ่งบอกว่าไม่มีเหตุการณ์ร้าย
คนผู้นั้นจึงวางใจลงและใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นยินดีเมื่อได้ยินเสียงเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ยินมานานนับปี “ท่านปู่ชงข้ากลับมาแล้ว”หนิงอันจำนํ้าเสียงของเขาได้ตะโกนขึ้นเสียงดัง435
ครั้นแล้วชาวบ้านที่ได้ยินต่างก็พากันเดินออกมาจากบ้านของตน “เสี่ยวอันเจ้ากลับมาแล้ว หิวหรือไม่ เหนื่อยหรือเปล่าหนาวไหม” คำถามมากมายทำให้หนิงอันนํ้าตาซึม
“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วง เวลานี้ไม่เช้าแล้วทุกท่านกลับไปพักผ่อนก่อนเถ
