อะ ข้าเองก็จะกลับเรือนเช่นกัน” หนิงอันพูดขึ้นอย่างอ่อนหวานพร้อมรอยยิ้ม“ได้ ๆ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็กลับระวัง ๆ นะหรือจะให้พวกเราไปส่ง” หนึ่งในกลุ่มคนพูดขึ้น“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้าไม่ได้มาคนเดียวยังมีพวกเขาและไหนจะฉงฉงกับเจ้าลายอีก” หนิงอันพยักพเยิดไปทางคนทั้งห้าโปชงกับพวกเขาก็มองไปยังคนเหล่านั้นโดยที่สายตาของชายวัยกลางคนมองไปยังเด็กชายที่ตนรู้สึกคุ้นหน้าผู้ที่ยืนอยู่ข้างหนิงอัน “เสี่ยวตงใช่เจ้าหรือไม่” คำถามนี้ทำให้เจ้าของชื่อรวมถึงผู้ติดตามหันไปมองผู้เรียกพร้อมกัน“ข้าเองขอรับ ท่านปู่สบายดีหรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงทักทายเขาอย่างสุภาพ436
“สบายดี เจ้าหายป่วยแล้วใช่ไหมวันที่จะจากไปก็ไม่บอกใครพวกข้าก็อดเป็นห่วงกันไม่ได้” ชายวัยกลางคนยังคงถามไถ่พูดคุยกับเขาด้วยความเอ็นดู
“หายดีแล้วขอรับในตอนนั้นข้าต้องขออภัยด้วยที่ไปโดยไม่ลาเนื่องจากเป็นเรื่องเร่งด่วน” นํ้าเสียงของผู้พูดทำให้ผู้ติดตามถึงกับประหลาดใจเพราะไม่คิดว่านายน้อยของตนจะมีมุมแบบนี้
ผ่านไปชั่วครู่ใหญ่ทุกคนจึงได้บอกลากันจากนั้นหนิงอันจึงได้กลับมาถึงบ้านอันมีบุคคลที่รักของตนรออยู่ “ข้าไม่อยากปลุกพวกเขาเลย” อันอันพูดขึ้นด้วยดวงตาแดงเรื่อ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องปลุกพวกเราก็แค่กระโดดข้ามกำแพงไปก็ได้แล้วไม่ใช่หรือส่วนม้าพวกนี้ก็ให้ฉงฉงกับเจ้าลายช่วยดูแล เจ้าทั้งสองทำได้หรือไม่” ประโยคแรกเหลียนเซียวมู่ตงพูดกับหนิงอันส่วนประโยคหลังเด็กชายหันมาถามค
