วามเห็นสัตว์ตัวใหญ่ทั้งสอง
พวกมันพยักหน้ารับเช่นเดียวกับหนิงอันที่เห็นพ้อง “ก็ได้เจ้าค่ะข้าจะพาพวกท่านไปเรือนรับรองแขกก่อน” จบคำพูดนี้คนตัวเล็กก็กระโดดกำแพงนำไปก่อนหน้า437
ทว่า…
เจ้าตัวคงลืมไปว่าในบ้านตอนนี้มีครอบครัวหมาป่าอยู่ห้าตัวและยังที่หนิงอัน ไม่ทันจะส่งเสียงห้ามเจ้าหนึ่งก็ส่งเสียงหอนขึ้นเสียแล้ว (หมดกันแผนการเซอร์ไพรส์ของข้า)
“เจ้าหนึ่งเงียบ” หนิงอันเอ็ดพร้อมกับกระโดดลงไปยืนที่พื้นพลางเอามือลูบหัวของมันกระนั้นเมื่อเจ้าสาม สี่ ห้าได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อ พวกมันจึงได้ส่งเสียงออกมาบ้างเจ้าสองจึงยกมือตบหัวลูกทีละตัว
มันทั้งสามส่งเสียงประท้วงส่งแววตาไม่เข้าใจไปทางผู้เป็นแม่ที่กำลังเดินมาคลอเคลียกับผู้เป็นนาย
หยูเจียงกับคนในครอบครัวไม่เว้นแม้แต่หมิงหมิงในวัยเกือบสองขวบต่างพากันลืมตาตื่น
“ท่านพี่” หยวนฟานเรียกสามีพลางจับมือเขาแน่นอย่างกังวลเพราะโดยปกติหมาทั้งห้าตัวไม่เคยส่งเสียงเช่นนี้มาก่อนยามคํ่าคืน438
“ไม่ต้องกลัวหากเป็นผู้ร้ายจริงพี่คิดว่าทั้งห้าตัวนั้นรับมือได้สบาย” ชายหนุ่มปลอบภรรยาเสียงอ่อน
ส่วนหมิงหมิงผู้มีความกล้าและพละกำลังเกินเด็กเมื่อเจ้าตัวลืมตาตื่นเด็กชายตัวน้อยก็ปีนลงจากเตียงก่อนจะรีบหาเสื้อมาสวมเช่นเดียวกับเด็กชายวัยเดียวกันอีกสองคน อย่ามองว่าพวกเขาอายุเพียงสองขวบแล้วจะไม่รู้เรื่องเด็กในหมู่บ้านไหลชุนนั้นนับว่าแปลกประหลาดกว่าที่อื่นเนื่องจากพวกเขาเดินเร็ว รู้ความเร
