งเต่าตัวน้อยมู่ตานก็เดินเข้ามาพร้อมกับอ่างนํ้าในมือ442
“คุณหนูล้างหน้าก่อนเจ้าค่ะ” บ่าวตัวน้อยยิ้มกว้างในขณะพูด ซึ่งนางดีใจที่คุณหนูได้กลับมาสักที“ไปกัน” หมิงหมิงชี้ไปทางประตูเด็กชายวัยเดียวกันก็เดินตามเขาออกไปอย่างเชื่อฟังอันอันมองน้องชายอย่างเอ็นดู “เขาฉลาดมาก” คำพูดนี้ทำให้มู่ตานพยักหน้าสนับสนุน“ใช่เจ้าค่ะ ไม่แม้แต่พวกเขาทั้งสามนะเจ้าค่ะเด็กในหมู่บ้านก็ต่างฉลาดเหมือนกันพวกเขาต่างรู้ความกันมากอีกทั้งในตอนนี้ก็เริ่มท่องจำตัวอักษรแล้วด้วย”คำพูดของมู่ตานไม่เกินจริงจึงทำให้หนิงอันค่อนข้างประหลาดใจ ‘เฮยเฮยนี่เป็นผลมาจากนํ้าตกสวรรค์ของเจ้าหรือไม่’แม้เธอจะคิดว่าใช่ก็ตาม‘ข้าคิดว่าใช่นะ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือเด็กฉลาด ใคร ๆ ก็ชอบ’คำตอบนี้ไม่มีใครกล้าแย้ง443
เมื่ออันอันออกมาจากห้องก็เดินเข้าไปกอดเอวของผู้เป็นย่าแน่น “ท่านย่าคิดถึงข้าหรือไม่ส่วนข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก” คำอ่อนหวานของหลานสาวทำให้หญิงชรานํ้าตารื้น“เจ้าเหนื่อยมากหรือไม่” คำถามของผู้เป็นย่าทำให้เด็กหญิงเงยหน้ามองใบหน้าของผู้ชราพลางส่ายหัวออกมา“ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะเพียงแต่เหงามากกว่า อ๋อข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกพวกท่านด้วยเอาไว้หลังจากท่านพ่อกลับมาข้าจะพูดทีเดียว” หนิงอันพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังไม่คลายอ้อมกอด“ได้สิ เอาล่ะเจ้าอย่ามัวแต่อ้อนย่าอยู่เลยรีบไปกินข้าวเถอะวันนี้แม่ของเจ้าเข้าครัวเองคงจะมีแต่ของโปรดเจ้ากับกุยเฮย” หญิงชรายกมือลูบหัวของหลานตั
