ละเมื่อมองเห็นใบหน้าผู้มาเยือนอย่างแจ่มชัดชายหนุ่มจึงได้ส่งเสียงถามออกไปด้วยความโล่งอกที่คนเหล่านั้นไม่ใช่คนร้าย“พวกเจ้าไปทำอะไรกันตรงนั้น” จบคำของผู้ถาม เหลียนเซียวมู่ตงจึงเป็นฝ่ายกระโดดลงจากหลังคาและตามติดมาด้วยคนของตน“คารวะท่านอา/ท่านเผยขอรับ” คนทั้งห้าต่างประสานมือก้มหัวลงอย่างพร้อมเพรียงยังไม่ทันที่ยงเผยจะซักถามอะไรเพิ่มประตูแดงบานใหญ่ของครอบครัวหยูก็ถูกเปิดออกหมาป่าทั้งห้าตัวก็พากันวิ่งออกมาด้วย เนื่องจากพวกมันยังไม่รู้ว่ากลุ่มของเหลียนเซียวมู่ตงเป็นใคร441
“กลับมา” ครั้นแล้วเมื่อพวกมันได้ยินเสียงของหนิงอันหมาป่าทั้งห้าตัวก็หันหลังวิ่งกลับไปหาผู้เป็นนายหยูหนิงอันเดินออกมาด้านนอกพร้อมกับคนในครอบครัวเด็กหญิงยอบกายกล่าวทักทายผู้คนที่อยู่หน้าบ้านอย่างน่ารัก“คารวะทุกท่านเจ้าค่ะ ข้าหนิงอันกลับมาแล้ว”ช่วงสายของวันต่อมาหนิงอันผู้ลืมตาตื่นคล้ายรู้สึกถึงการจับจ้องทำให้เจ้าตัวไม่สามารถหลับตาต่อไปได้“หมิงหมิงเจ้าจะจ้องพี่สาวอีกนานหรือไม่รวมถึงเจ้าทั้งสองคนด้วยเสี่ยวฉี เสี่ยวจวิ้น” เด็กชายทั้งสามรู้สึกประหลาดใจเมื่อผู้ที่โตกว่าเรียกชื่อของตนได้อย่างถูกต้อง“เจ้าแปลกใจหรือที่พี่สาวจำพวกเจ้าได้ ข้าทำคลอดพวกเจ้าเองและที่สำคัญข้าจากไปแค่ปีเดียวเหตุใดจะจำน้องชายไม่ได้เล่า” หนิงอันอธิบายออกมายืดยาวเมื่อเห็นสีหน้าฉงนของพวกเขา “พี่สาวเก่งที่ซู๊ด” หมิงหมิงเยินยอ‘เด็กน้อยเจ้ารีบลุกขึ้นได้แล้ว’ จบคำขอ
