ดาบนั้นคืนสนอง
เช้าวันต่อมาวันนี้หิมะค่อนข้างเบาบางผิดจากเมื่อวานกระนั้นก็ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่เด็กหญิงกำลังตักโจ๊กแปดเซียนเข้าปากอยู่นั้นเหลียนเซียวมู่ตงก็เดินเข้ามาหานาง
“พี่ชายกินข้าว เหตุใดวันนี้ท่านมาช้า ข้าคิดว่าท่านกินที่ห้องแล้วเสียอีก” หนิงอันถามผู้ที่มักจะมากินข้าวเช้ากับตนทุกวันหลังจากกลืนโจ๊กรสชาติอร่อยลงกระเพาะ
“ข้ามัวแต่ยุ่งเรื่องของเจ้านั่นแหละ เจ้ารู้หรือไม่เถ้าแก่คนนั้นออกนอกเมืองไปตั้งแต่วันที่ได้เงินจากเจ้าแล้วหากข้ารู้ว่ามันไปที่ไหนนะข้าจะให้อาเจ๋ไปลากมันมาสับ” เด็กชายพูดขึ้นอย่างโมโหเช่นเดียวกับสีหน้า
หนิงอันเลิกคิ้วสูงมองเขาเนื่องจากนางไม่เคยเห็นท่าทางเยี่ยงนี้มาก่อนจากคนผู้นี้แม้สักครั้ง405
“ท่านจะโกรธทำไม ข้าบอกแล้วว่าที่แห่งนั้นไม่มีวิญญาณและถึงมีข้าก็จัดการได้ อีกทั้งข้ายังได้โรงเตี๊ยมมาในราคาถูกเหมือนได้เปล่าท่านก็ปล่อยเขาไปเถอะ”
คำพูดนี้ทำให้ความโกรธของเด็กชายถูกระงับลงและได้แปรเปลี่ยนมาเป็นความสงสัยแทน
“เจ้าจับผีได้อย่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงผู้ไม่เชื่อเรื่องนี้เช่นกันสัพยอกคนตัวเล็กส่วนสาเหตุที่เขาโมโหเป็นเพราะชายผู้นั้นกล้ามาย้อมแมวต่อหน้าตนที่เป็นถึงนายน้อยจวนกั๋วกงต่างหาก“หากมีข้าก็ไม่จับหรอกในเมื่ออยากอยู่ก็ต้องช่วยกันทำมาหากินต่างหาก” คำพูดนี้ทั้งคนและเต่าพากันหยุดกินอีกทั้งยังพร้อมใจกันมองคนพูดสีหน้าฉงนสงสัยไม่ต่างกัน“กินก่อนจากน
