องโรงเตี๊ยมคนใหม่
(เป็นเพราะความโลภและโง่เขลาของข้าเองจึงต้องสูญเสียทั้งจวนและโรงเตี๊ยมไปแบบนี้) ชายคนนี้คิดหลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งวันชายคนนี้พร้อมครอบครัวก็ได้ย้ายออกจากเมืองหลวง
หนิงอันอยู่บนหลังม้าตัวโปรดของตนมองไปยังขบวนรถม้ายาวเหยียดของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เจ้าเห็นใจเขาหรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงถามขึ้นทั้ง ๆ ที่มีคำตอบในใจ419
“ข้าไม่ได้โลกสวย เหตุใดจะต้องเห็นใจคนที่คิดร้ายต่อข้าก่อนด้วย หากข้าเป็นคนธรรมดาใช้เงินลงทุนไปมากมายแบบนั้นยังไม่ทันได้คืนก็มีข่าวลือเสียหายออกมา ข้าจะไม่ผูกคอตายเป็นผีเฝ้าสถานที่หรอกหรือ”
“เจ้าคิดถูกแล้วโลกใบนี้ปลาใหญ่กินปลาเล็กขอเพียงเราไม่เบียดเบียนใครก่อนก็พอ”420
