กลทั่วเมืองแบบนี้ใครจะกล้าซื้อหากไม่ลดราคาก็มีแต่ต้องทิ้งเปล่าเท่านั้นแหละ417
และถ้าหากไม่ใช่คุณหนูซื้อก็ไม่มีใครกล้าเป็นเจ้าของอีกเหมือนกัน” คำพูดนี้ของอู่หวี่ไม่เกินจริงเนื่องจากเรื่องผีสางถือเป็นเรื่องอัปมงคล
ส่วนหนิงอันผู้ได้ครอบครองโชคลาภเช่นนี้หาได้หวาดกลัวเนื่องจากข่าวลือก็คือข่าวลือผ่านไปไม่กี่ปีเมื่อมีความเจริญมากขึ้นและไม่เกิดเหตุซํ้ายังไงซะมันก็จางหายไปเองตามกาลเวลา
‘เฮยเฮยหนูพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง’ อันอันถามถึงหนูจำนวนห้าสิบตัวที่ได้เรียกใช้งาน
‘ข้าให้พวกมันกลับไปป่าที่หมู่บ้านแล้วที่แห่งนั้นอุดมสมบูรณ์กว่าอยู่ที่นี่ และได้กำชับพวกมันอย่างจริงจังว่าให้หากินอยู่ในป่าเพียงเท่านั้นห้ามทำความเดือดร้อนให้ชาวบ้านหากไม่เชื่อฟังข้าจะไม่ให้พวกมันดื่มนํ้าตกสวรรค์อย่างเด็ดขาดส่วนนกสองตัวนั้นพวกมันสมัครใจอยู่ที่นี่เจ้าอย่าลืมหาคนคอยดูแลด้วยล่ะ’418
‘ย่อมได้ ข้าจะฝากให้ไป๋ไป๋ช่วยดูแลอีกที ก็ดีเหมือนกันเราจะได้มีหน่วยสืบข่าวชั้นยอด’
ทางด้านเหลียนเซียวมู่ตงหลังจากได้กรรมสิทธิ์ทั้งโรงเตี๊ยมและจวนของชายคนนี้มาแล้วก่อนที่เจ้าตัวจะเดินจากมา
เด็กชายก็ได้กระซิบข้างหูของคนผู้นี้ “หากเจ้าทำการค้าอย่างสุจริตเรื่องในวันนี้ย่อมไม่มีทางเกิดขึ้น”
ชายคนนั้นสะดุ้งก่อนจะก้มหน้าลงสำนึกในสิ่งที่ตนทำนับตั้งแต่สร้างเรื่องให้เถ้าแก่คนเก่าจนกิจการต้องปิดตัว อีกทั้งยังลามเลียมาจนถึงสร้างเรื่องให้กับผู้ครอบคร
