ยังสร้างจากไม้จื่อถานทั้งหมดรวมถึงเครื่องเรือนภายในด้วย”
ราคาที่เจ้าของร้านพูดมาอาจจะฟังดูสูงสำหรับคนธรรมดาทั่วไปแต่ไม่ใช่กับหนิงอันที่หาเงินง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ368
“เด็กน้อยหากเจ้าอยากได้ข้าซื้อให้เอาไหม” คำพูดฟังดูแสนสบายดังออกมาจากเด็กชายวัยสิบสามทำให้เจ้าของร้านหลั่งเหงื่อเย็น
(เด็กคนนี้เป็นใครกันเหตุใดจึงทำเหมือนกับว่าเงินห้าตำลึงทองเล็กน้อยสำหรับเขา) ส่วนกุยเฮยผู้ได้ยินคำพูดของเด็กชายเจ้าตัวก็มองตรงไปทางเขาอย่างมุ่งร้าย‘เด็กน้อยทองของข้ามีเป็นหีบเจ้าใช้ได้ตามสบายอย่าให้ใครมาล่อลวงเจ้าด้วยเงินทองเข้าใจหรือไม่’คำพูดของเต่าตัวน้อยกับเหลียนเซียวมู่ตงทำให้หนิงอันมึนงง “พี่ชายท่านมีเงินมากขนาดนั้นก็เก็บเอาไว้เพื่อขอสาวแต่งงานเถอะเจ้าค่ะ” มู่ตงแทบจะสำลักนํ้าชาที่เพิ่งดื่มเข้าไป‘ส่วนเจ้า ข้ารู้ว่าทองของเจ้ามีเยอะ แต่ข้าเองก็มีแล้วอีกอย่างใครจะมาหลอกลวงข้าโดยให้เงินมากมาย’ทั้งเต่าและคนเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ก็ต่างพากันคิดว่า(เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลยจริง ๆ)369
“ท่านลุงช่วยพาข้าเดินชมสถานที่แห่งนี้สักรอบเถอะ หากข้าพอใจวันนี้เราก็ทำสัญญาซื้อขายกันได้เลย”เจ้าของร้านวัยกลางคนตื่นตระหนกเมื่อได้ยินคำกล่าวนี้หนิงอันไม่รอให้เขาคืนสติเจ้าตัวก็ลุกขึ้นยืนพลางจัดกระโปรงให้เรียบร้อย“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินเสียงของเด็กหญิงอีกครั้งเจ้าของร้านก็รีบลุกขึ้นก่อนที่จะก้มหัวให้แขกทั้งสองเดินออกมาจากห้องก
