้วดีดไปยังหน้าผากของคนตัวเล็ก
“ไม่รีบก็ไม่รีบสิเหตุใดต้องทำร้ายร่างกายข้าด้วย คอยดูข้าจะกลับไปฟ้องพี่สาว อีกอย่างข้าก็เพียงแต่หวังดีเพราะเห็นว่า371
อีกสองปีท่านก็จะเข้าสู่พิธีการเป็นผู้ใหญ่แล้วต่างหาก ส่วนมากคุณชายตระกูลใหญ่ก็มักจะแต่งงานกันช่วงเวลานั้นไม่ใช่หรือ”คนตัวเล็กยกมือกุมหน้าผากส่งเสียงแหวออกไปอย่างไม่พอใจ
“ให้ข้าดูสิเจ้าเจ็บมากเลยหรือ ข้าขอโทษ” เมื่อหนิงอันเห็นสีหน้าและได้ยินคำพูดอันสำนึกผิดของผู้อายุมากกว่าเจ้าตัวจึงได้ใจอ่อนลดมือของตนลง เหลียนเซียวมู่ตงเมื่อเห็นว่ามีรอยแดงเล็กน้อยปรากฏบนกลางหน้าผาก เด็กชายจึงมีสีหน้าเศร้าหมองลงไปอีก
จากนั้นเขาจึงล้วงเข้าไปในแขนเสื้อพร้อมกับหยิบยาทาตลับเล็กขึ้นมาทาลงไปยังรอยสีแดงนั้น
“ข้าไม่เจ็บหรอก ท่านเลิกทำหน้าเหมือนข้าป่วยระยะสุดท้ายได้แล้ว” แม้ว่าหนิงอันจะพูดความจริง กระนั้นเด็กชายผู้เป็นผู้กระทำก็ยังไม่รู้สึกสบายใจอยู่ดี
“ไม่เจ็บจริงเหรอแต่มันแดงมากเลยนะ” ผู้พูดเอานิ้วลูบไปยังบริเวณนั้นอย่างเศร้าใจ372
“ที่มันแดงอาจเป็นเพราะผิวของข้าขาวมากก็ได้ เรารีบไปกันเถอะปล่อยให้เจ้าของร้านรอนานมากไม่ดี แล้วท่านก็เลิกทำหน้าตาคล้ายแมวป่วยเถอะข้าเห็นแล้วไม่เจริญตา”
“เจ้าเด็กร้ายกาจ ข้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นห่วงเจ้าหรอกหรือยังจะกล้ามาต่อว่าข้าอีก” เหลียนเซียวมู่ตงเก็บตลับยาเข้าไปในแขนเสื้อตามเดิมแย้งขึ้นเสียงดัง
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้ท่านชด
