เชยโดยการพาข้าไปเที่ยวให้รอบเมืองหลวงเพราะหลังจากพี่สาวคลอดข้าจะกลับบ้าน” จบคำนี้ของหนิงอันใบหน้าของเด็กชายก็ฉายแววเศร้าอีกครั้ง
“เจ้าอยากกลับบ้านมากขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ”เด็กชายถามขึ้นนํ้าเสียงแฝงไว้ด้วยความไม่ยินยอม
“ก็ใช่นะสิ ข้าจากบ้านมาตั้งนานแล้ว ปีนี้ก็ไม่ได้ฉลองปีใหม่กับคนในครอบครัวท่านไม่คิดว่าข้าน่าสงสารหรอกหรือ”คำพูดของนางเต็มไปด้วยความเศร้า
“เอาเถอะเมื่อไหร่ที่เจ้ากลับบ้านข้าจะเป็นคนไปส่งเจ้าเอง” เด็กหนุ่มรับปากหนักแน่น ทำให้หนิงอันยิ้มออกมา “ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่ชายช่างแสนดีจริง ๆ” เด็กหญิงไม่วายกล่าวประจบ373
หลังจากชายวัยกลางคนเตรียมเอกสารของตนเรียบร้อยเขาก็ลงมายืนรอเด็กทั้งสองคนอยู่หน้าทางเข้าของโรงเตี๊ยม ที่กำลังจะถูกเปลี่ยนมือในไม่ช้า
และเมื่อถึงที่ว่าการทุกขั้นตอนก็เสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากเจ้าหน้าที่รับรู้ว่าผู้ที่มานั้นเป็นใคร
อันอันมองดูหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์อย่างพออกพอใจ“เจ้าจะทำอย่างไรในเมื่ออีกไม่นานเจ้าจะจากไป” เหลียนเซียวมู่ตงถามเด็กหญิงที่กำลังชื่นชมสิ่งที่อยู่ในมือตรงหน้า
“เรื่องนี้ข้าคงต้องรบกวนท่านแล้ว และอีกอย่างไม่ใช่ว่าข้าจะไม่กลับมาเมื่อไหร่กัน เรากลับจวนกันเถอะข้าจะไปวางแผนงาน ที่สำคัญท้องของข้ากับกุยเฮยก็หิวมากด้วย” จบคำปุ๊บท้องของเจ้าตัวก็ส่งเสียงประจานปั๊บ
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับจวน” เด็กหญิงผู้นั่งม้าอยู่ด้านหน้ารู้สึกเบิกบานเป็นอย่างยิ่ง “พี
