่ชายหาม้าให้ข้าสักตัวได้หรือไม่ข้าอยากหัดขี่”
“ได้สิ เอาไว้วันพรุ่งเจ้าสามารถไปเลือกดูในจวนได้เลยหากว่าไม่ถูกใจข้าจะพาเจ้าไปซื้อ” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวตามใจ374
“ขอบพระคุณนะเจ้าค่ะ แต่ข้าซื้อเองจะดีกว่า” เหลียนเซียวมู่ตงถูกคำพูดนี้ดักทางเป็นครั้งที่สาม“ถ้าอย่างนั้นเจ้าชอบกินอะไรหรืออยากไปที่ไหนก็บอกมาได้เลยข้าจะพาไป” เด็กชายจึงเปลี่ยนวิธีเอาใจผู้เป็นน้อง
“ดีเลยเจ้าค่ะ ข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีท่าเรืออย่างนั้นวันพรุ่งท่านช่วยพาข้าไปได้หรือไม่” หนิงอันพูดขึ้นในขณะที่ใบหน้าโต้ลม
“เจ้าว่ายังไงข้าก็ว่าตามนั้น”
เช้าวันต่อมาหลังจากที่หนิงอันตรวจดูอาการของแม่กับลูกในครรภ์ของหญิงงามแม่ของแผ่นดินเรียบร้อย เจ้าตัวก็เดินฮัมเพลงออกมาจากห้องอย่างมีความสุข
‘เฮยเฮยวันนี้เราจะไปเที่ยว เจ้าดีใจหรือไม่’ เด็กหญิงสื่อสารกับคู่หูในขณะที่สองเท้าของเจ้าตัวเดินออกมาจากตัวเรือนชั้นใน
‘มันก็ดีอยู่หรอกแต่ข้าคิดถึงเจ้าพวกนั้นไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรกันบ้าง’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันมีใบหน้าหมองลง375
‘ข้าเองก็คิดถึงพวกเขาเหมือนกันนั่นแหละ หวังว่าท่านอาจารย์คงนำของฝากไปให้กับทุกคนหมดแล้วนะ รวมถึงจดหมายของข้าด้วย’
ฉู่เกอผู้ถูกพูดถึงกำลังจามติด ๆ กัน “ศิษย์รักของข้าต้องคิดถึงข้าเป็นแน่” เจ้าตัวรำพึง
ส่วนเด็กหญิงหลังจากได้ลูกม้าซึ่งตัวใหญ่กว่าตนไม่มากจากคอกของเหลียนเซียวมู่ตงนางก็ลูบหัวและลำตัวของมันอย่างพอใ
