ห็นท้องฟ้าเห็นภูเขา มีทะเลและสายลมชีวิตอันแสนอิสระเช่นนั้นทำให้ข้าไม่ถูกจำกัดเหมือนกับอยู่ที่นี่อีกทั้งยังมีงานให้ทำตั้งมากมายวัน ๆข้าไม่เคยอยู่ว่างเหมือนตอนนี้เลย” คำพูดของเด็กหญิงทำให้ผู้ได้ฟังอยากจะไปเห็นสิ่งเหล่านั้นบ้างทันที
“เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่คิดกลับมาอยู่เมืองหลวงอย่างนั้นหรือช่างน่าเสียดายรางวัลที่ข้าจะมอบให้ยิ่ง เห็นทีคงต้องหาอย่างอื่น356
ให้แทน” จบคำของคนพูดทำให้หนิงอันดวงตาเบิกกว้างมองเขาอย่างมึนงงพลางคิดว่า (ไม่ใช่ว่าท่านจะมอบบ้านให้ข้าหรอกใช่ไหม)
คล้ายกับว่าชายหนุ่มผู้ถูกจ้องจะรู้ได้ถึงความคิดของเด็กหญิง เขาจึงพยักหน้าลงเพียงเล็กน้อย“ฝ่าบาท อ๊ะ! ไม่ใช่สิศิษย์พี่เห็นแก่ศิษย์น้องทำงานหนักแม้ข้าจะยังไม่อยากมาอยู่เมืองหลวงในตอนนี้แต่ทว่าอนาคตเป็นเรื่องไม่แน่นอนดังนั้น” เจ้าตัวเล็กถูฝ่ามือไปมาสบตาชายหนุ่มอย่างคาดหวังการกระทำของคนตัวเล็กได้เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับคนที่รายล้อม“เจ้านี่นะลิ้นพลิกได้จริงดั่งที่อาจารย์ของเจ้าพูดไว้ไม่มีผิดเอาเถอะเราเห็นแก่ความดีของเจ้ารวมถึงผลงานที่ผ่านมาของทั้งบิดาและตัวเจ้าด้วย ดังนั้นข้าจึงขอมอบสิ่งนี้ให้เป็นของครอบหยูอย่างสมบูรณ์” จบคำของชายหนุ่มขันทีข้างกายซึ่งเป็นองครักษ์ก็ส่งม้วนกระดาษไปให้หนิงอัน357
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” เด็กหญิงยื่นมือไปรับพลางยอบตัวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มทั้งปากและตาจากนั้นเด็กหญิงไม่รอช้า นางรีบแกะเชือกที่ผูกม้วนก
