ศิษย์ผู้อยู่เหนืออาจารย์
สองตาของชายต่างวัยทั้งสองคู่มองสิ่งที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กเพื่อหวังจะให้ตัวเองหลุดพ้นจากปากคีบของเด็กหญิงด้วยความตื่นตะลึง
“ท่านอาจารย์เปิดขวดสิเจ้าค่ะ ข้าจะรีบใส่มันลงไป ข้าเกลียดสัตว์แบบนี้” ฉู่เกอคืนสติเมื่อได้ยินเสียงศิษย์ตัวน้อย
เมื่อกำจัดสิ่งที่ตนเองรู้สึกขนลุกไปแล้วหนิงอันก็รีบมาจัดการบาดแผลที่ตนเป็นผู้ทำบริเวณหน้าผากของสาวงาม
‘เฮยเฮยมียาทาแผลเป็นที่ให้ผลเร็วหรือไม่ข้าเสียดายหากใบหน้าของนางมีรอย’ จบคำของเพื่อนตัวเล็ก หนิงอันก็รู้สึกมีบางสิ่งอยู่ในอกเสื้อของตน‘ทาลงบาดแผลทุกวันหนึ่งเดือนใบหน้าของนางจะไม่มีใครรู้ว่าบริเวณตรงนี้เคยมีบาดแผล ข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้แต่เอาไว้ให้โตกว่านี้ก่อนค่อยว่ากัน’ เมื่อได้ยินคำพูดดักทางของเต่าตัวเล็กหนิงอันก็ไม่คิดถามอีก345
“อาจารย์ข้าจัดการเย็บแผลและทายาให้นางแล้ว ดังนั้นตอนนี้ข้า..” คนตัวเล็กหลับกลางอากาศก่อนที่เจ้าตัวจะพูดจบเทียนชุนเยว่หลงลิ่วรีบพุ่งตัวไปรับร่างที่กำลังร่วงลงพื้นทันทีด้วยความตกใจ “อาจารย์อา ศิษย์น้องนางเป็นอะไรขอรับ”ชายหนุ่มถามผู้เป็นอาจารย์สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล“นางแค่หลับ นางเพิ่งเดินทางมาถึงและใช้แรงเกินกำลังเจ้ารีบพานางไปนอนเถอะ” จบคำพูดของผู้เป็นอาจารย์ชายหนุ่มจึงได้อุ้มเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนเดินออกมาจากห้อง“นางเป็นอะไรขอรับ” เหลียนเซียวมู่ตงถามถึงผู้ที่อยู่ในอ้อมแขนของพี่เขยอย่างเป็นห่วง“นางเหนื่อยจนหลับ
