ช่นกัน “ท่านหมอเทวดาบุตรสาวของข้าหายแล้วหรือยังเจ้าคะ”คำถามของผู้เป็นนายหญิงของจวนทำให้ฉู่เกอเลิกคิ้วขาวขึ้นสูง“เจ้ายังไม่ได้ถามกับศิษย์ของข้าอย่างนั้นหรือ เมื่อคืนเป็นนางที่รักษาบุตรสาวของเจ้าหาใช่ข้าไม่” คำตอบของหมอผู้เฒ่าทำให้หญิงวัยกลางคนตกตะลึง351
เนื่องจากเมื่อคืนหลังออกจากห้องของผู้เป็นบุตรนางจึงได้เดินกลับไปยังห้องของตนจากนั้นไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนกระทั่งตอนเช้าเมื่อได้ยินว่าลูกสาวได้รับการรักษาแล้วเมื่อถามความจากบ่าวรับใช้นางก็รุดมาที่นี่ทันที “เป็นนางหรือเจ้าคะ” ฮูหยินกั๋วกงรีบเดินเข้าไปจับมือเด็กหญิงพร้อมกล่าวขอบคุณจากใจ “เด็กน้อยป้าขอโทษเจ้าด้วยและก็ต้องขอบคุณเจ้าเช่นกัน”“ท่านป้าอย่าได้เกรงใจข้าเป็นหมอ” อันอันตบหลังมือของหญิงวัยกลางคนในขณะพูดก่อนที่จะส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางอาจารย์ชรา“ฮูหยินท่านช่วยออกไปก่อนได้หรือไม่ข้ากับศิษย์จะตรวจอาการบุตรของท่าน ถ้ามีคนอยู่มากเกินไปจะไม่สะดวก” ฉู่เกอไม่ทำให้ศิษย์รักผิดหวัง“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เด็กน้อยป้าขอรบกวนเจ้าด้วย” หญิงวัยกลางคนก็หาได้ดื้อดึง นางจึงได้ปล่อยมือของหนิงอันหลังจากพูดจบซึ่งบ่าวรับใช้ภายในห้องก็เดินตามออกไปด้วย352
“ข้าขออยู่นะขอรับ” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นเมื่อแม่และบ่าวรับใช้ออกไปแล้ว คนทั้งสามที่เหลือไม่มีใครคัดค้านท่ามกลางความเงียบหนิงอันจึงได้เดินไปดูหญิงงามบนเตียง ‘เฮยเฮยเด็ก ๆ สบายดีไหม’‘แม้จะยังอ่อนแอไปสักหน
