ดูพี่สาวของท่านดีหรือไม่” หนิงอันพูดพร้อมกับเอามือลูบท้องที่เริ่มนูนเพราะความอิ่มของตนส่วนกุยเฮยถึงกับเรอออกมา“อันอัน กุยเฮยของเจ้าพิเศษจริง ๆ” เหลียนเซียวมู่ตงพูดเสียงกลั้วหัวเราะ โดยมีสายตามองแรงของกุยเฮยส่งตรงมาทางเขา349
‘เด็กน้อยข้าจะกัดหูเด็กนั่นที่บังอาจกล้ามากล่าวล้อเลียนสัตว์เทพเช่นข้า’ กุยเฮยพูดขึ้นอย่างโมโห‘หากเจ้าทำอย่างนั้นระวังจะอดกินของอร่อยนะ ตอนนี้เราต้องพึ่งเขาเจ้าลืมแล้วหรือ’ จบคำของคู่หู เต่าตัวน้อยก็เงียบเสียงลง(ข้าฝากเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน)เจ้าตัวคิดภายในห้องพักของผู้ป่วย หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งจับมือบุตรสาวอันเป็นที่รัก นางยกมือข้างที่ว่างลูบใบหน้าของคนที่หลับตาอย่างปวดใจ“ลูกสาวผู้น่าสงสารของแม่” นางรำพึง ในขณะนั้นประตูหน้าห้องก็ถูกเคาะก่อนที่จะมีคนทั้งสองเดินเข้ามาคนทั้งสี่ด้านในพากันมองไปยังประตู ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงได้ถามออกไป“ศิษย์น้องเจ้ากินอาหารแล้วหรือ ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง” แม้เขาจะเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ยังคงทักทายคนตัวเล็กอย่างเป็นธรรมชาติ350
ซึ่งคำเรียกขานจากปากของคนผู้นี้ทำให้ผู้ที่อยู่ภายในห้องคล้ายถูกผีหลอก“ศิษย์น้องอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินจวนกั๋วกงย้อนถามสีหน้าฉายแววฉงนสงสัย และยังไม่ทันที่นางจะได้คำตอบเสียงของฉู่เกอก็ดังขึ้นมาก่อนตัว“ศิษย์รัก”“อาจารย์ปู่ใหญ่” หนิงอันทักทายชายชราด้วยรอยยิ้มสดใสหญิงวัยกลางคนผู้สูงศักดิ์ยอบกายคารวะหมอชราเ
