ันดูแลรับใช้หนิงอันเด็กชายผู้รู้ความจึงได้เดินออกมารอด้านนอกหนึ่งเค่อต่อมาบ่าวรับใช้พวกนั้นก็เดินนำอ่างนํ้ารวมถึงเสื้อผ้าชุดเก่าของเด็กหญิงออกมาด้านนอก “ข้าเข้าไปนะ”เด็กชายส่งเสียงเข้าไปก่อน “เจ้าค่ะ” หนิงอันตอบรับเสียงอู้อี้เนื่องจากในปากของเจ้าตัวมีเสี่ยวหลงเปาอยู่ในปากสองแก้มของนางกลมพองคล้ายกระรอกในระหว่างที่เคี้ยวอาหารตุ้ย ๆ “เจ้าค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอกหากไม่อิ่มข้าจะให้คนนำมาเพิ่มดื่มนํ้าแกงนี้ด้วยช่วยเพิ่มความอบอุ่น”เหลียนเซียวมู่ตงเป่านํ้าแกงในถ้วยก่อนยื่นให้คนตัวเล็กที่ผงกหัวเล็กขึ้นลง กุยเฮยหาได้สนใจมนุษย์ทั้งสองเนื่องจากเจ้าตัวกำลังถูกดึงดูดด้วยอาหารบนโต๊ะตรงหน้า348
“พี่ชายไม่กินหรือ” หนิงอันกล่าวชวนหลังจากที่เจ้าตัวกลืนนํ้าแกงลงคอเรียบร้อย “นึกว่าจะไม่ชวนข้าเสียอีก” คำพูดของเด็กชายทำให้หนิงอันรู้สึกกระดากอายที่นางเอาแต่กิน“ข้าหิวจนลืมตัวนี่เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นพี่ชายก็กินด้วยกันเถอะอาหารบ้านท่านอร่อยทีเดียว กุยเฮยยังกินไม่พูดไม่จาเลย”หนิงอันเกาแก้มของตนทำให้เหลียนเซียวมู่ตงอดยิ้มออกมาไม่ได้“ข้าหยอกเจ้าเล่น เจ้ารีบกินเถอะหากอาหารเย็นมันจะเสียรสชาติข้าก็จะกินกับเจ้านี่แหละ”ผู้พูดกินอาหารตรงหน้าพร้อมกับคอยดูแลคนตัวเล็กไปด้วย “เจ้านี่นะกินยังให้เลอะขนาดนี้” เด็กชายพูดขึ้นในขณะที่นำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากให้คนตัวเล็กประหนึ่งพี่ชายผู้ดูแลน้อง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าอิ่มแล้วพวกเราไป
