กล่าวหาหันมามองหน้านางพร้อมกับเชยคางของหญิงสาวขึ้น“หากพวกท่านอยากจะแสดงความรักต่อกันก็ช่วยเกรงใจข้าหน่อยเถอะขอรับข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้” เหลียนเซียวมู่ตงพูดยืดยาวออกมาสีหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย323
ผู้เป็นใหญ่ได้แต่ส่งเสียงหัวเราะก่อนที่เจ้าตัวจะร้องเสียงหลงเมื่อถูกนิ้วมือของหญิงคนรักบิดเข้าที่ต้นขาจึงทำให้ชายหนุ่มมองนางด้วยสายตาที่ทำให้ใบหน้าของผู้ทำผิดเห่อร้อน“ท่านสองคนเมื่อไหร่จะให้ข้าออกจากวังข้าอยากไปท่องเที่ยว” ผู้มีตำแหน่งเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งกั๋วกงกล่าวประท้วง“เจ้าก็รู้ดีว่าช่วงนี้ยังไม่ปลอดภัยรอไปอีกสองปีเถอะ เมื่อเจ้าสิบห้าเข้าพิธีสวมหมวกเมื่อไหร่ข้าจะให้เจ้าเป็นอิสระรวมถึงจะให้เจ้าไปบอกข่าวดีกับเด็กน้อยคนนั้นด้วย”คำพูดนี้ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงได้แต่ถอนใจไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้เหตุผลแต่การอยู่ในเมืองหลวงที่มีแต่ผู้คนจ้องจะเข้าหาทำให้เขาค่อนข้างอึดอัดหนิงอันผู้ยังไม่รู้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงกับครอบครัวของตนกำลังสอนชาวบ้านให้เริ่มทำนาเกลืออย่างตั้งใจเนื่องจากเจ้าตัวยังไม่เคยลงมือทำเองเลยสักครั้งและเมื่อลองผิดลองถูกอยู่สองสามครั้งในการปล่อยนํ้าเข้านาขังซึ่งกว่าจะสำเร็จพวกเขาต้องย้ายที่กันอยู่หลายครั้งถึงประสบความสำเร็จอย่างในครั้งนี้324
“อย่าเพิ่งดีใจไปเจ้าค่ะตอนนี้พวกเรายังต้องนำนํ้าเข้าไปยังนาตากอีกนะเจ้าคะ เอาล่ะเรามาลงมือทำงานกันเถอะเจ้าค่ะจากนั้นก็ยัง….” คำพูดของหนิงอันทำให้พว
