การเลือกของหมิงหมิง
มื้อเย็นของวันอันอันได้ทำเนื้อหมูตุ๋นใส่มันฝรั่ง และมันฝรั่งเปรี้ยวหวาน ไก่ขอทานซึ่งรายการอาหารนี้ทำให้มีแต่คนคิดเสียดายเมื่อเห็นเธอทั้งนำดินมาพอกและโยนไก่ตัวใหญ่เข้าไปในกองฟืน
แต่แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรมีแต่คนกินกันจนปากมันทีเดียว โดยเฉพาะเหล่าสหายต่างเผ่าพันธุ์ของเด็กหญิงที่กินไม่เหลือแม้กระดูก
เสียงโฮ่ง ๆ งืดงาดของสัตว์ทั้งกลุ่มอีกทั้งการกินไม่หยุดนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกมันพอใจมากเพียงใดแม้แต่กุยเฮยก็กินเข้าไปจนอิ่มแปล้กระทั่งเรอออกมา
‘เด็กน้อยอาหารของเจ้านับวันยิ่งร้ายกาจ’ คำชมนี้ทำให้หนิงอันยิ้มจนแก้มปริ ‘เจ้าชอบก็ดีแล้ว ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำให้เจ้ากิน’ คนตัวเล็กโอ้อวด
‘ข้าจะตั้งตารอ’ หลังพูดจบเจ้าตัวเล็กก็หดหัวเก็บขาเข้ามิติ307
ยามสายของวันต่อมาเมื่อหนิงอันเสร็จจากการฝึกและทบทวนวิชาแพทย์กับอาจารย์ชรา เจ้าตัวกับพี่ชายตัวเล็กทั้งสองรวมถึงมู่ตานก็พากันขึ้นเขาเพื่อจะไปเก็บมันฝรั่ง“พวกเจ้าจะไปไหน” ฉู่เกอผู้เห็นศิษย์ตัวน้อยมีตะกร้าสะพายขึ้นหลังถามออกมาอย่างสงสัย“พวกข้าจะไปเก็บมันฝรั่งเจ้าคะ ด้านบนนั้นยังเหลืออีกมากทีเดียวท่านอาจารย์อยากจะไปด้วยกันหรือไม่” หนิงอันกำลังมองหาผู้ใช้แรงงานรีบถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม“อืม ไปสิว่าแต่ศิษย์พี่กับอาจารย์ของพวกเจ้าล่ะ เหตุใดเจ้าไม่ชวนพวกเขาไปด้วยคนมากงานก็จะได้เสร็จเร็วขึ้นไม่ใช่หรือ” ฉู่เกอเสนอให้ศิษย์ตัวน้อยหาผู้ช่
