วยเพิ่มอีก“ไม่ทราบเจ้าค่ะ หลังจากฝึกตอนเช้าจบพวกเขาก็พากันหายตัวไปอีกทั้งยังบอกว่าอาจจะหายไปนาน เรื่องการฝึกก็โยนตำรามาให้ข้า ไม่รู้ว่าอาจารย์คิดยังไงข้าละเหนื่อย” หนิงอันบ่นออกมายาวเหยียด“พวกนั้นก็คงมีเรื่องด่วนนั่นแหละ และการที่เด็กบ้านั้นมอบตำราให้เจ้าก็แปลว่าเขาเชื่อใจเจ้าอย่างไรล่ะ เจ้าก็ฝึก308
ตามนั้นแหละขยันเข้าไว้และนำคนอื่นฝึกด้วยไม่ใช่เอาแต่ซน ถ้ายังงั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ น่าเสียดายที่ตาแก่ยังติดสอนเด็กคนอื่นอยู่” อาจารย์เฒ่าก็พูดออกมาไม่แพ้คนเป็นศิษย์“อาจารย์ปู่ใหญ่ข้าหาเอาแต่ซนไม่” เด็กหญิงแย้งกระนั้นนางก็เป่าปากเรียกหมาป่าตัวใหญ่ทั้งห้าออกมาจากบ้านยกเว้นเจ้าหนึ่งกับครอบครัวที่นางให้อยู่ดูแลคนในครอบครัวของตน“อาจารย์ปู่ใหญ่เชิญท่านเลือกเลยเจ้าค่ะ ว่าจะขึ้นนั่งหลังสุนัขตัวไหน” อันอันบอกพร้อมกับผายมือไปยังสุนัขที่กำลังนั่งแสยะยิ้มฉู่เกอมองพวกมันก่อนจะสุ่มชี้ออกไป (รอยยิ้มของสัตว์พวกนี้เห็นกี่ครั้งก็อดสยองไม่ได้)ศิษย์ทั้งสี่กับหนึ่งอาจารย์เดินทางขึ้นเขาจากการวิ่งของหมาป่าตัวใหญ่ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาเจอเข้ากับครอบครัวฉงและเจ้าลายที่ขุดมันรออยู่ก่อนหน้า“โอ้โหพวกเจ้าทำดีมากขุดขึ้นมาไว้ให้หมดแล้ว เอาเถอะวันนี้ข้าจะให้รางวัลเป็นเนื้อย่างทานํ้าผึ้งมื้อใหญ่ดีหรือไม่เนื้อเมื่อวานยังมีเหลืออยู่เยอะทีเดียว” จบคำของเจ้านายตัวน้อยสัตว์พวกนี้ก็แสยะยิ้มพยักหน้าอย่างโง่งม309
ใช้เวลาไปถึงส
