องชั่วยามกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มคล้อยตํ่ามันฝรั่งนํ้าหนักรวมกันมากกว่าห้าสิบชั่งก็ถูกเก็บจนหมด“เรื่องการขนลงจากภูเขาข้าต้องรบกวนพวกเจ้าด้วยจากนั้นรีบกลับบ้านกันเถอะข้าจะไปย่างเนื้อให้กิน”ดังนั้นมนุษย์ทั้งห้าจึงช่วยกันยกตะกร้ามันฝรั่งขึ้นหลังของทั้งหมีและเสือส่วนตัวของพวกเขาก็อาศัยหมาป่ากลับเรือนตามเดิมเมื่อถึงเรือนของเจ้าตัวทั้งคนและสัตว์ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากในลานบ้าน“ท่านปู่จาง ท่านอาจาง” อันอันกับเด็กทั้งสี่ต่างทักทายแขกผู้มาเยือนพร้อมกันและก็มองต้นเหตุของเสียงหัวเราะที่ตนได้ยิน“พวกท่านนำม้าโยกมาให้พวกเขาเล่นหรือเจ้าคะ โอ๊ะมีเป็นหัววัว หมาป่า หมูป่า หัวหมี และเสือด้วย” หนิงอันถามขึ้นพร้อมมองเครื่องเล่นไม้ตรงหน้าที่เด็กทั้งห้ากำลังนั่งเล่นโดยมีแม่ของพวกตนจับอยู่อย่างสนใจ310
“ใช่แล้วล่ะ วันนี้ตั้งแต่บ่ายข้ากับท่านพ่อลองทำมาให้เด็กอีกห้าคนในหมู่บ้านลองเล่นเพราะไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลัวสัตว์ตัวอื่นหรือไม่ทว่าพวกเขากลับพากันหัวเราะชอบใจ”เมื่อหนิงอันฟังที่จางอี้พูดออกมานางก็กล่าวชม “ท่านปู่กับท่านอาช่างคิดยิ่งนัก ไหน ๆ พวกท่านก็มาแล้วช่วยรอข้าก่อนสักครู่นะเจ้าคะ” จบคำของเจ้าตัวหนิงอันก็สาวเท้าเล็ก ๆ ของตนเดินไปยังห้องหนังสือของตนทันที และนางก็เดินกลับออกมาพร้อมกับกระดาษสองแผ่น“ท่านปู่กันท่านอานี่คือสิ่งที่ข้าต้องการให้ท่านทั้งสองทำเจ้าค่ะ” หนิงอันกล่าวชวนให้สองพ่อลูกจางดูในสิ่งที่
