ตนวาด“ข้าไม่เคยเห็นมันก่อนแต่สิ่งนี้ดู ๆ แล้วคล้ายรถม้าอยู่นะส่วนภาพนี้ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร” จบคำของผู้เป็นพ่อ จางอี้ก็พยักหน้าสนับสนุนคำกล่าวของเขา“ภาพนี้เรียกว่ารถลาก ส่วนภาพนี้เรียกว่ารถหัดเดิน การทำงานของสองสิ่งนี้จะเป็นแบบนี้เจ้าค่ะ……” อันอันอธิบายถึงของที่อยู่ในภาพวาดของตนออกมาอย่างละเอียดแม้แต่ฉู่เกอก็สนใจฟังสิ่งที่ศิษย์ตัวน้อยพูดด้วย311
“หัวของเจ้านี่คิดพวกมันออกมาได้ยังไง หากทำขายข้าว่าน่าจะขายดีทีเดียว” คำพูดของฉู่เกอได้ทำให้คนทั้งสามดวงตาเปล่งประกายอย่างมีความหวังทางด้านของอานไท่หลังจากที่นำภาพเคียวมาให้ช่างตีมีดทำ แม้ว่าช่างผู้นี้ไม่เคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อนเจ้าตัวก็ลองทำให้โดยทันทีด้วยความท้าทายและใคร่รู้ว่าตนจะทำออกมาได้ตามแบบหรือไม่“เจ้าทำได้หรือไม่” อานไท่ถามคนวัยเดียวกันหลังจากที่คนผู้นี้หายไปหลังร้านร่วมหนึ่งชั่วยาม“มีหรือที่ข้าคนนี้จะทำไม่ได้ ว่าแต่สิ่งนี้เจ้าจะเอาไปทำอะไร” เจ้าของร้านถามขึ้นอย่างสงสัยระคนใคร่รู้“หลานสาวของข้าบอกว่าเอาไว้เกี่ยวข้าวซึ่งข้าดูแล้วก็เหมาะทีเดียวดีกว่าใช้มีดขอเยอะเลย” จบคำของอานไท่ช่างตีมีดก็เลยอยากได้สิ่งนี้มาขายในร้าน312
“ท่านขายแบบให้ข้าได้หรือไม่” คำถามของเขาทำให้อานไท่ตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิด “ข้าต้องกลับไปถามหลานสาวก่อน”ช่างตีเหล็กก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “ได้ ข้าจะรอ” หลังจากอานไท่จ่ายเงินเรียบร้อยเขาก็เดินออกมาจากร้านชายวัยกลางคนด
