ได้ผู้ช่วยเพิ่มมาอีกฝูง
“เอ่อ..จะว่าอะไรไหมหากว่าข้าอยากขอให้ท่านช่วยทำเนื้อปรุงสุกให้พวกเรากินบ้าง” หมาป่าตัวที่ชื่นชอบของอร่อยพูดขึ้น
หนิงอันมองไปยังหมาตัวนั้นอย่างสงสัยเมื่อได้ยินคำแปลจากกุยเฮย “มันก็ได้หรอกนะแต่สัตว์ตัวใหญ่ข้าทำไม่ได้หรอกเอาเป็นไก่ป่ากับกระต่ายก่อนก็แล้วกัน ในเมื่ออยากกินพวกเจ้าก็ช่วยไปหาสมุนไพรดับกลิ่นมาให้ข้าด้วย” จบคำของเด็กหญิงฉงซานก็พุ่งตัวออกไปทันที
เมื่อมีหมีนำไปแล้วหมาป่าอีกห้าตัวก็ตามออกไปด้วยสัตว์ทั้งสี่ หายไปพักหนึ่งบนหลังของฉงซานก็มีสมุนไพรป่าดับกลิ่นมาหลายต้น รวมถึงสิ่งที่หนิงอันยังไม่เจอเลยตั้งแต่มาที่นี่
เสียงงืดงาดของลูกหมีตัวสุดท้องได้เรียกความสนใจของหนิงอันให้หันมามองทางเจ้าตัว ‘มันบอกว่าเจอหัวมันที่ไม่เคย293
เห็นจึงได้นำมาให้เจ้าดู’ หลังคำพูดของเต่าน้อยจบ หนิงอันจึงได้ละจากกระต่ายในมือ
“นี่มันฝรั่งนี่ ฮ่า ๆ ได้ของดีมาอีกแล้ว” หนิงอันหัวเราะขึ้นเสียงดัง “ฉงซานเจ้าทำดีมากหลังจากกินมื้อนี้จบเจ้าพาข้าไปขุดหัวมันชนิดนี้ด้วยนะข้าจะนำไปปลูก” ฉงซานรู้สึกดีใจที่เจ้าน้อยตัวน้อยชอบจึงพยักหน้าตอบรับอย่างดีใจ
กลิ่นหอมจากไก่และกระต่ายย่างรวมถึงมันฝรั่งอบในกองไฟ ทำให้ทั้งคน และสัตว์ป่าทั้งหลายต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
“เจ้านายท่านทำอาหารอร่อยยิ่ง” คำเรียกขานของหมาป่าตามที่กุยเฮยแปลทำให้หนิงอันชะงักมองมันอย่างตกใจ
“เจ้านายอย่างนั้นหรือ” เด็กหญิงย้อนถามมันอย่
