างกังขา
เสียงหอนจากจ่าฝูงกลุ่มหมาป่าทำให้หมาทุกตัวรวมถึงเมียของมันที่แข็งแรงดีหลังจากได้กินนํ้าจากเด็กหญิง ต่างก้มหัวให้หนิงอันอย่างพร้อมเพรียง ‘เด็กน้อยยินดีด้วยที่เจ้าได้ผู้ช่วยเพิ่ม’294
‘จริงเหรอกุยเฮยมันเกี่ยวกับนํ้าตกสวรรค์ที่ข้าใช้ทำอาหารด้วยไหม’ อันอันย้อนถามเนื่องจากนางยังไม่ได้ให้จ่าฝูงรวมถึงสุนัขอีกห้าตัวกินโดยตรงเลยด้วยซํ้า
‘เกี่ยวแค่ส่วนเดียวเท่านั้นแหละเพราะพวกมันยอมรับเจ้าตั้งแต่ที่เจ้าช่วยเหลือเมียและนายหญิงของพวกมันแล้ว’ คำตอบของกุยเฮยค่อยทำให้ให้หนิงอันสบายใจขึ้น
“เอาล่ะพวกเจ้าทำตัวตามสบายเถอะ ต่อไปนี้พวกเราก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขและสามัคคีนะ ตอนนี้ก็ไปเก็บมันฝรั่งกันดีกว่า” หนิงอันบอกกับหมาป่าทั้งเจ็ดตัว
แม่หมาป่าเองก็กำลังจะตามไปด้วย ทว่า “เจ้าอยู่ดูแลลูกกับพ่อของเด็ก ๆ เถอะหลังจากข้ากลับมาค่อยตามข้ากลับบ้าน”
แม่หมากับพ่อหมาตอบรับอย่างเชื่อฟัง และเมื่อหนิงอันมาเห็นทุ่งมันฝรั่งเจ้าตัวก็ยิ้มแย้มอย่างเบิกบาน“เสียดายเอาตะกร้ามาแค่สองใบ ใบหนึ่งมีลูกมัลเบอร์รี่อีกใบใส่มันฝรั่ง เอาเถอะวันพรุ่งค่อยชวนพี่สาม พี่สี่ขึ้นมา” คนตัวเล็กรำพึง295
ส่วนหมีกับหมารวมถึงเจ้าลายต่างก็ใช้เท้าของตนช่วยขุดดินเพื่อให้นายตัวน้อยเก็บหัวมันที่ว่าได้สะดวกจนกระทั่งหัวมันเต็มตะกร้าเด็กหญิงทั้งสองคนก็ช่วยกันยกขึ้นหลังเจ้าลาย“พวกเรากลับบ้านกันเถอะ เวลานี้บ่ายมากแล้ว วันพรุ่งค่อยว่ากัน” หนิงอั
