วขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม
“เรื่องนี้ท่านอายังไม่ต้องรีบร้อน เพราะข้ายังมีอีกหลายอย่างให้ท่านลองทำและเมื่อสำเร็จเราก็ค่อย ๆ เปิดให้ลูกค้าสั่งจอง พร้อมทั้งเก็บเงินมัดจำครึ่งหนึ่งซึ่งวิธีนี้ท่านไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ได้และต้องออกทุนก่อนด้วยแต่เราจะต้องระวังเรื่องการทำสัญญาให้ดี วันพรุ่งข้าจะไปบ้านท่านหลังจากกลับจากภูเขานะเจ้าคะ”304
จบคำของหนิงอัน จางอี้ก็รู้สึกดีใจในวิธีของคนตัวเล็กเพราะเขาจะได้ไม่ต้องนำเงินเก็บที่ได้จากการทำงานมาออกทุนก่อนทั้งหมด“อันอัน อาขอขอบใจเจ้ามากสำหรับการช่วยเหลือบ้านจางของเรา ว่าแต่วันพรุ่งเจ้าจะขึ้นเขาไปทำอะไรให้อากับอาหญิงช่วยหรือไม่” จางอี้รีบเสนอตัวช่วยคนตัวเล็กอย่างหวังดี“ท่านอาเกี่ยวข้าวเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงย้อนถามแม้นางอยากจะหาคนช่วยแต่หากทำให้คนอื่นเดือดร้อนก็ไม่ใช่วิสัยตน“ของที่ไร่บ้านอาเสร็จแล้วเหลือไปช่วยคนอื่นในหมู่บ้านนั่นแหละ” คนถูกถามตอบตามตรง“ถ้าอย่างนั้นท่านอาไปช่วยพวกเขาเถอะเจ้าค่ะ เพราะข้ามีท่านอาจารย์และศิษย์พี่คอยช่วยแล้ว” แม้คนเหล่านี้นางจะยังไม่ได้บอก แต่เจ้าตัวก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเมื่อนางเอ่ยปากหากพวกเขาว่างคนเหล่านี้ย่อมเต็มใจช่วยอย่างแน่นอน“ได้ แต่ถ้าเจ้าไม่มีใครรีบไปตามอาเลยนะ ตอนนี้อาขอตัวไปช่วยพวกเขาชำแหละเนื้อพวกนั้นก่อน”305
“เจ้าค่ะ แล้วอย่าลืมนำกลับไปด้วยนะเจ้าค่ะ อ๋อท่านอารอข้าก่อนสักครู่” หนิงอันพูดจบนางก็รีบไปนำผล
